Δύσκολο πράμα η φατριά του ανθρώπου

Δύσκολο πράμα η φατριά του ανθρώπου. Σε βλέπει σαν εξάρτημα, σε δουλεύει σαν ακόμα ένα γρανάζι και όταν ο χρόνος το φέρει να μην είσαι πια χρήσιμος, απλά σε πετάει. Και σύ; Γονατισμένος στην γωνιά αυτού του δρόμου ορέγεσαι τις μέρες που πέρασες να αρμενίζεις τα πέλαγα της ζωής με το κεφάλι σου ψηλά και τους ανθρώπους αγκαλιά σου. Πάνε όμως αυτά ,ξεμπάρκαρες για τα καλά. Αυτή η γωνιά του δρόμου είναι τώρα η μόνη σου Αργό. Και όμως ακόμα ελπίζεις πως μια μέρα η «γης» θα αλλάξει. Ξεμωραμένε φίλε μου. Πόσες φορές να σου πώ, το πλοίο αυτό έχει σαλπάρει. Πηγαίνει ευθεία χωρίς να βλέπει, χωρίς να νοιάζεται για αυτά τα μαύρα βράχια της καταστροφής. Και είναι μπροστά του. Και εσύ; Του στέλνεις γλάρους ζωσμένους με τον λευκό μανδύα. Προειδοποίηση πως το κακό δεν είναι μακριά. Μιλάς μόνος σου όμως φίλε μου και οι γλάροι σου δεν έχουν άλλη υπομονή. Και εσύ τι; Βλέπει προς την θάλασσα ο δρόμος και είναι ωραία. Ε και; Θα περιμένεις εδώ;

-«Σωστά, εγώ τι; Θα περιμένω εδώ;»

Εσύ θα σηκωθείς και πάλι. Θα χαϊδέψεις τους γλάρους και θα τους στείλεις στην θάλασσα να αρμενίσουν. Και αφού πλυθείς και ξυριστείς θα λαδώσεις και πάλι την «μηχανή» σου και θα βγεις ξανά να περπατήσεις στο μονοπάτι της ζωής. Και μην λογιέσαι πως είσαι μόνος σ’ αυτό το μονοπάτι.  Ανθρώπους έχει πολλούς δίπλα σου φτάνει να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις. Και όταν με επιτυχία τον κόσμο ξανά αρμενίσεις, σε νέες θάλασσες και Ωκεανούς. Ποτέ σου μην ξεχάσεις όσα πέρασες. Και αν δεις δυο χέρια ζεστά μην διστάσεις να τα πάρεις μαζί σου. Για μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο ζούμε σε αυτή την γη. Τότε ίσως μέσα σ’ αυτά τα χέρια θα καταλάβεις πως είναι στα δικιά σου η Ζωή.

-«και αν δω το πλοίο το τσακισμένο πάνω στους βράχους;»

Ποτέ σου μην γελάσεις. Ποτέ σου πίσω μην στραφείς. Δώσ’ τους μονάχα το χέρι για να ζήσουν και θύμισε τους πως για πάντα θα τους είσαι ευγνώμον. Όχι που σε ξέχασαν, σε απαρνήθηκαν, σε πλήγωσαν και σε ένοιωσαν μικρό. Μόνο για τούτο να θυμάσαι, με την μικρότητα τους σου δείξαν πως είσαι δυνατότερος από όλους τους μαζί. Και όταν στο τέλος του δρόμου θα κοιτάξεις πίσω όλοι στην θάλασσα θα ναι θαμμένοι. Και εσύ; Μέσα στο όνειρο σου θα σιγοσβήνεις καθώς το πλοίο θα αρμενίζει σε αυτές τις ξεχασμένες θάλασσες του στοχασμού.

Το ΤΕΠΑΚ και τα μάτια μας!

Πριν μερικές δεκαετίες το όραμα κάθε προοδευτικού, δημοκρατικού Κύπριου ήταν το –τότε εύπορο- Κυπριακό Κράτος να θέσει τις βάσεις για την ανάπτυξη μιας καθώς πρέπει ακαδημαϊκής κατάστασης. Το υπάρχον δημόσιο Πανεπιστήμιο φυσιολογικά δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει την μάζα ονειροπόλων φοιτητών που ζητούσαν ανώτατη ακαδημαϊκή μόρφωση αλλά ούτε και να στεγάσει την ακαδημαϊκή κοινότητα που ζητούσε χώρο και χρόνο για την παραγωγή έργου.

Κάπου εκεί λοιπόν αποφασίσθηκε να δημιουργηθεί ένα νέο δημόσιο ακαδημαϊκό ίδρυμα που του δόθηκε το όνομα Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Λογοτεχνικά ομιλούντες το ΤΕ.ΠΑ.Κ. ήταν ένας συνδυασμός του οράματος που σας προανέφερα με μεγάλες ή μικρές πινελιές των μεγαλύτερων ακαδημαϊκών προσωπικοτήτων της Κύπρου και τις Ευρώπης. Στο μυαλό του απλού καθημερινού Κύπριου ήταν ένα Πανεπιστήμιο που φύτρωσε στην μέση της Πόλης της Λεμεσού και της χάρισε ξανά ζωή. Παρά τις δυσκολίες που είχε παρουσιάσει το εγχείρημα αυτό, η τοποθέτηση του ΤΕ.ΠΑ.Κ. στην καρδιά της πόλης υπήρξε πόλος έλξης για άτομα που είχαν εμμονή με την τέχνες, την κοινωνία, την τεχνολογία, την επιστήμη κ.ο.κ.

                Δεν θα αρνηθώ το γεγονός πως το Πανεπιστήμιο μας αντιμετωπίζει μια σωρεία προβλημάτων τόσο στην οργάνωση όσο και στις μικρές λεπτομέρειες (χώρος στάθμευσης, Τεχνικά προβλήματα) που προκαλούν συχνά βαβούρα και αναστάτωση. Μιλάμε όμως για ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα που δεν έχει καν ολοκληρώσει μια 10ετεία λειτουργίας και όμως έχει πατήσει σε πολύ ψηλά επίπεδα ποιότητας σε ότι αφορά κυρίως την εκπαίδευση και την έρευνα. Δυστυχώς τα τελευταία νέα που έρχονται στην δημοσιότητα περί ατασθαλιών και κατασπάθιση δημοσίου χρήματος έχουν εμβολιάσει την κοινή γνώμη με μια απαξιωτική και εχθρική στάση απέναντι στο ΤΕ.ΠΑ.Κ. Πολλοί είναι αυτοί που το θεωρούν ανάξιο σαν ίδρυμα και το παρομοιάζουν με εταιρεία παραγωγής «κλεφτών». Δεν τους κατηγορώ. Είναι μεγάλη  αρκετοί αυτοί που έχουν παρασυρθεί από την προπαγάνδα των ΜΜΕ που αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση των «μαστόρων» τους. Μην ξεχνάμε πως το Πανεπιστήμιο μας πολλοί είναι αυτοί που το θέλουν κλειστό.

                Για να ξεκαθαρίσω κάτι. Θέλουμε πάση θυσία το ΤΕ.ΠΑ.Κ. να εξαγνιστεί από οποιασδήποτε μορφής ατασθαλίες και υπόγειες συμφωνίες. Αναμένουμε από τους θεσμούς να πράξουν αξιοκρατικά και να δώσουν την ευκαιρία στο δικό μας ακαδημαϊκό ίδρυμα να ορθοποδήσει και πάλι. Παράλληλα είναι αναγκαίο να ψάξουμε σε θεσμικό επίπεδο στην Κύπρο το λόγο που έχουν εντοπισθεί τέτοιες παράνομες πράξεις. Βλέπετε δεν ζούμε στην χώρα των αγίων πια και δυστυχώς παντού υπάρχουν αυτοί που βλέπουν το εγώ τους πάνω από το σύνολο της κοινωνίας. (Γιατί ειδικά το ΤΕΠΑΚ)

Κλείνοντας αυτή την σειρά σκέψεων για το Πανεπιστήμιο μας, έχω την ανάγκη να καλέσω όλα τα μέλη της Πανεπιστημιακής κοινότητας να κατευνάσουν τα πνεύματα. Είναι απαράδεκτο σαν μέλη του «οργανισμού» αυτού να διαιωνίζουμε αυτές τις απόψεις και ωσάν καρκίνωμα να κατακρεουργούμε τους κόπους και τα όνειρα τόσο των προηγούμενων συμφοιτητών μας, όσο και εμάς των ιδίων. Μήπως μπορεί κανένας μας να αμφισβητήσει το επίπεδο εκπαίδευσης που μας προσφέρει το ΤΕΠΑΚ; Φαντάζομαι πως όχι. Και αν το προσπαθήσει, είναι καλοδεχούμενος να ψάξει παντού για να μάθει τα ακαδημαϊκά, ανθρωπιστικά κ.α. κατορθώματα του ΔΙΚΟΥ μας Πανεπιστημίου που μας κάνουν περήφανους σε όλη την Ευρώπη.

Συμφοιτητές, Καθηγητές, Διοικητικοί. Κάποιοι κάρφωσαν τα δόντια τους στις φλέβες του Πανεπιστημίου μας, της δικής μας μοναδικής κοινότητας, αφήνοντας την μισοπεθαμένη . Ας μην αφήσουμε κανένα από τα «κοράκια» που παραμονεύουν να χορτάσουν απο την σάρκα της εξυπηρετώντας διάφορες προσωπικές σκοπιμότητες(και όχι μόνο).

Το ΤΕΠΑΚ και τα μάτια μας!

"Nous Sommes Υποκριται"

Για σένα είν’ αρρώστια η ομοφυλοφιλία

Εύχεσαι θάνατο σε κάθε τι «αφύσικο» και «μακρινό»

Μα κλαις και διαμαρτύρεσαι για το «μπούλιγκ»

Μήπως το πέρασες για κάτι νέο, κάτι το τωρινό;

Ναι, το ξέρουμε καλά και οι δυο μας

ένας υποκριτής είσαι και εσύ, από τους πιο μεγάλους

Δεν είσαι μόνος όμως, είμαι και εγώ και εσύ και άλλοι μαζί μας

Δεν το πονέσαμε τον άνθρωπο ποτές , είμαστε απλά υποκριται

Θέλουμε αίμα για να κλάψουμε, να θυμώσουμε, να «θυχτούμαι»

Μα Δεν θα θυμόμαστε αύριο, είμαστε απλά υποκριταί

Θύματα είμαστε όλοι μας ,και κάποτε γίναμε και θύτες

Και θα το επαναλάβουμε μόλις ξημερώσει, είμαστε απλά υποκριται

Θυμάσαι κάποτε που κλαίγαμε μαζί, για εκείνο το μικρό μας όνειρο

Πως τάχατες τον κόσμο θα αλλάξουμε για να χωρά τους πάντες

Μα τίποτες δεν άλλαξε, τίποτες δεν έγινε αλλιώτικο

Ακόμα και εμείς ίδιοι μείναμε, με το σταυρό στο χέρι

Και αν βγάλεις το χρήμα, τους θεούς και της σημαία

Τι σου μένει άραγε για να κρατάς;

Τίποτες, μοναχά ο άνθρωπος σε μια απέραντη γη

Μα γι’ αυτό το τίποτα δεν ζούμε αδέρφε;

Τι χρειάζεται ο άνθρωπος;

Ένας καθηγητής κάποτε, σε ένα μακρινό πανεπιστήμιο του κόσμου ρώτησε τους φοιτητές του μια ερώτηση που θα τους άλλαζε την ζωή.(Ίσως και όχι)

«Ποιο είναι το ποιο σημαντικό πράγμα για τον άνθρωπο;»

Πολλοί φοιτητές προσπάθησαν να απαντήσουν το ερώτημα, μα κανείς τους δεν ήταν σίγουρος για την απάντηση. Βλέποντας τον ενθουσιασμό τους ο καθηγητής, τους έκανε μια πρόταση ζωής(ίσως και όχι): «Φύγετε! Σας απαλλάσσω από όλο το υπόλοιπο του μαθήματος. Αλλά την άλλη φορά θέλω την δική σας απάντηση».

Οι φοιτητές ενθουσιάστηκαν και έφυγαν ανακουφισμένοι για το σπίτι τους. Κάποιος νεαρός όμως δεν είχε ηρεμήσει καθόλου. Πήρε μολύβι και χαρτί και ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι για να μάθει την αλήθεια.

Στην αρχή μίλησε με κάποιο ακαδημαϊκό. Τον ρώτησε για τον άνθρωπο περιμένοντας να μάθει απ’ αυτόν: «Το ποιο σημαντικό πράγμα στην ζωή μας νεαρέ μου είναι η γνώση. Ο άνθρωπος μπορεί να μαθαίνει διαρκώς, να αναπτύσσεται και να γίνεται σοφότερος. Μόνο τότε θα καταφέρει να φτάσει στην υπέρτατη ισορροπία με το σύμπαν». Τον ευχαρίστησε για την απάντηση του, μα έφυγε απογοητευμένος. Κάτι του έλειπε.

Χωρίς να το σκεφτεί βρέθηκε στο κοντινό εκκλησάκι της ενορίας. Καλημέρισε τον ιερέα και μοιράστηκε μαζί του την ερώτηση: «Μα φυσικά ο Θεός παιδί μου. Ο Θεός είναι οδηγός μας. Πρέπει να αναζητούμε τον Κύριο σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Μόνο με την πίστη στον Θεό θα φτάσουμε το καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση». Τοn ευχαρίστησε και αυτόν και απομακρύνθηκε ακόμα ποιο απογοητευμένος.

Ο τελευταίος τους σταθμός ήλπιζε να του προσέφερε και την μεγάλη απάντηση. Στην γειτονιά του έμενα ένας γνωστός πολιτικός που το σλόγκαν του στις τελευταίες εκλογές ήταν: «μαζί μπορούμε να κάνουμε τα όνειρα του ανθρώπου πράξεις». Δεν γίνεται θα ξέρει ο συγκεκριμένος. Τον καλησπέρισε ευγενικά και αφού τον συνεχαρικε για την εκλογική του πορεία του έθεσε το ερώτημα: «Μα αγαπητέ μου συμπολίτη,η ερώτηση σου δεν είναι τόσο απλή. Εντούτοις ως νοήμων ανθρώποι

 που καθημερινώς αγωνιζόμεθα για το καλό αυτού του τόπου δεν δύνατω να μην γνωρίζομεν την πραγματική ανάγκη του ανθρώπου. Ο άνθρωπος τείνει και οφείλει θα έλεγα να ακολουθεί της ιδέες του για τον κόσμο. Να είναι πρώτος στον αγώνα και να νοιάζεται για το συνάνθρωπο του ωσάν να είναι εαυτός του». Δεν έδωσε και ιδιαίτερη σημασία, στα λόγια του. Μου μιλούσε για ισότητα ο άνθρωπος με το ποιο μεγάλο σπίτι στην ενορία, τα 3^α αυτοκίνητα πολυτελείας και αυτός που εν δίστασε να φέρει αστυνομία σε κάποια παιδαρέλια που έπαιζαν μπάλα στην αυλή της εκκλησίας.

«ο άνθρωπος χρειάζεται να χρησιμοποιεί λίγο περισσότερο το μυαλό του μάλλον», είπε χαριτολογώντας και επέστρεφε προς το πανεπιστήμιο του απογοητευμένος. 

Για άλλους οι ιδέες, για κάποιους η γνώση και για άλλους η Θρησκεία. Για τον άνθρωπο άραγε;  Στο δρόμο όμως έχασε τα λόγια του. Είδε μια εικόνα που θα του έμενε για πάντα χαραγμένη στο μυαλό. Έξω στην αυλή ενός από τα ποιο φτωχικά σπίτια της πόλης μας ένα παιδάκι έκανε κάτι πολύ παράξενο. Άνοιγε σιγά-σιγά ένα μικρό λακκάκι στο χώμα ενώ στην αγκαλιά του βρισκόταν ένα νεκρό -από ότι φαινόταν- κουταβάκι. Τα μάτια του ήταν βουρκωμένα ενώ ήταν τόσο αδύναμο που δεν μπορούσε να σκάψει ποιο βαθιά.

«Φιλαράκι τι κάνεις εκεί;», ρώτησε απορημένος

«Αχ καλέ μου κύριε μην με μαλώσετε. Δεν κάνω κάτι κακό. Να εδώ πέρα, θέλω να φτιάξω στο φιλαράκι μου την Παντοτινή του Κατοικία. Τον αγαπούσα τον φίλο μου, όχι αλήθεια πάντα θα τον αγαπώ, όπως μ’ αγαπούσε και εκείνος. Του έλεγα φύγε, δεν μπορώ να σου δώσω φαΐ, δεν έχω φαΐ, Μα εκείνος ήθελε να είναι δίπλα μου. Ποιος θα μ’αγαπά τώρα ποια; Μα κύριε δεν με λυπάμαι καθόλου. Εγώ φταίω. Εγώ στέρησα από τον φίλο μου το ποιο σημαντικό πράγμα στην ζωή. Την ίδια την Ζωή. Ήταν σκύλος αλλά ήταν περισσότερο από ένα απλό ζώο για μένα. Γιατί να μην είμαι πλούσιος να μπορώ να τον ταΐσω, να μπορώ να φάω και εγώ μια φεττούλα ψωμί παραπάνω; Συγνώμη που σας ζαλίζω με αυτά. Αφήστε με να τελειώσω εδώ πριν με βρει το σκοτάδι.Το σκοτάδι; Ποιος θα μου ζεσταίνει τώρα ποια την καρδιά της κρύες νύχτες που έρχονται;»

Του χάιδεψε το κεφάλι έτοιμος να ξεσπάσει σε κλάματα. Μαζί τοποθέτησαν το άτυχο ζώο στην τελευταία του κατοικία και το αποχαιρέτησαν για πάντα.

Το επόμενο πρωί ο Καθηγητής μπήκε στο γραφεί του και ξεκίνησε να διαβάζει την αλληλογραφία του. Το μάτι του έπεσε πάνω σε ένα γράμμα αγνώστου αποστολέα. Μέσα υπήρχε ένα παλιό χαρτί που έγραφε.

«Το ποιο σημαντικό πράγμα για τον άνθρωπο είναι η ζωή. Η ίδια η μοίρα που τον όρισε να αναπνέει. Μόνο μ’ αυτήν μορφώνεται, πιστεύει σε θεούς και ιδέες. Μα κυρίως μόνο με την ζωή μαθαίνει να αγαπά. Έχετε αγαπήσει ποτέ; Μην το σκέφτεστε πολύ. Όταν η ζωή υποδεχτεί τον θάνατο γύρω σας θα καταλάβετε. Αγάπη για την Ζώη το υπέρτατο αγαθό του ανθρώπου. Και ο άνθρωπος; Πιστός της υπερασπιστής.»

Στο τέλος το γράμμα έγραφε: «Με αγάπη το μικρό αγοράκι στο παλιό σπίτι»

Ο καθηγητής χαμογέλασε αμήχανα και ξεκίνησε σιγοτραγουδώντας -ένα παλιό γαλλικό τραγούδι- να πάει προς την τάξη του. 

Οι οπαδοί της Λεμεσού απαιτούμε ΑΣΦΑΛΕΙΑ

       Στο ψεσινό αγώνα της ΑΕΛ με τον Ερμή (29/3/2014) στο τσίρειο, έγινε ένα απρόσμενο γεγονός που ταρακούνησε τους οπαδούς της γηπεδούχου ομάδας. Την ώρα που βρισκόταν το παιχνίδι στο ημίωρο ένας άτυχος οπαδός της ΑΕΛ έπεσε απο το κάτω κιγκλίδωμα κατευθείαν μέσα στην καταπακτή. Ο νεαρός άντρας έμεινε αρκετή ώρα εγκλωβισμένος εκεί με τους υπεύθυνους του γηπέδου να προσπαθούν να οργανωθούν να το περιθάλψουν, γύρω στο ένα 10'. Έχοντας να αντιμετωπίσουν και τις δυσκολίες που εμπεριέχει ένα γήπεδο σαν αυτό του τσιρείου. Στο τέλος όλα πήγαν καλά και ο νεαρός άντρας επιβιβάστηκε στο ασθενοφόρο ακούγοντας μάλιστα και τα χειροκροτήματα των αδερφών του ΑΕΛιστών που ησύχασαν όταν τον είδαν να προβάλει. Εγώ πάντως σας παρατηρητής της όλης ιστορίας, μόνο ήσυχος δεν ένοιωσα. Αντίθετα ένοιωσα ακόμα ποιο ανήσυχος σιγοψιθυρίζοντας σε ένα φίλο μου εκεί δίπλα πως:

"Αν δεν γίνει επιτέλους γήπεδο στην Λεμεσό,να μου το θυμηθείς θα θρηνήσουμε θύματα σύντομα"

       Καταρχήν για να προλάβω τοποθετήσεις του τύπου: "καλά ρε φταίει το τσίρειο αν ο άλλος ζαλίστηκε τσε έππεσε,  μπορεί να τον εκουντησαν μεν υπερβάλλεις". Σαφέστατα και δεν καταδικάζω το τσίρειο γι΄ αυτό. Παρόλα αυτά η κατάσταση του γηπέδου έκανε την όλη διαδικασία διάσωσης του άτυχου αυτού άντρα ακόμα πιο δύσκολη. Όταν επί πέντε λεπτά προσπαθούν οι νοσηλευτές να βρουν τρόπο να κατέβουν προς την καταπακτή, όταν η επικοινωνία μεταξύ αστυνομίας-νοσηλευτικού προσωπικού- λοιπόν μοιάζει να είναι βγαλμένη από την εποχή των παγετώνων και όταν NAI η ασφάλεια των οπαδών απειλείται τότε σημαίνει πως κάτι πάει λάθος.
      Δεν είναι η πρώτη φορά που ένιωσα ότι το γήπεδο της Λεμεσού σιγά-σιγά ετοιμάζεται να καταρρεύσει. Ας μην ξεχνάμε πως πριν από μερικές μέρες βγήκαν στην επιφάνεια φωτογραφίες από το εσωτερικό του σταδίου που έδειχνα μεγάλα κομμάτια από σουβά και τούβλα να είναι στο πάτωμα από την ένταση που υπήρχε στις κερκίδες πριν(παιχνιδι πρωταθλήματος ΑΕΛ-Απολλων). Μιας και είπα κερκίδες, αλήθεια είχε πάει κανείς στον τελικό του Μαΐου 2013, στο Λεμεσιανό ντέρμπι όπου οι δύο κερκίδες σείονταν για 120'; Τότε πολλοί κατάλαβαν τι εννοούμε το γήπεδο μας εγκαταλείπει. Γύρω στο τέλος του δευτέρου ημιχρόνου όπου η ένταση ήταν στο ζενίθ, έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί τις ενώσεις που υπήρχαν στο γήπεδο για να το συγκρατούν και να το στηρίζουν. Ποιος τελικός κυπέλλου; Όταν τις είδα να σείονται και να παλεύουν να κρατηθούν στην θέση τους πάγωσε το αίμα μου και φαντάζομαι πάρα πολλών ακόμα φίλων των δύο ομάδων που ζουν συνεχώς τέτοιες στιγμές.
       Εν κατακλείδι αυτό που ζητάμε σαν φίλαθλοι και οπαδοί των ομάδων της Λεμεσού δεν είναι ένα γήπεδο πολυτελείας, με πανάκριβο εξοπλισμό, ανέσεις και λούσα για να λέμε στους υπόλοιπους της πρωτεύουσας πως έχουμε ''γηπεδάρα''.Αυτά τα αφήνουμε σε αυτούς που θεωρούν το ποδόσφαιρο "business". Εμείς ως φίλαθλοι ζητάμε ένα γήπεδο που να μπορεί να στηρίξει τον δυναμισμό και την αγάπη μας για το ποδόσφαιρο προσφέροντας μας ασφάλεια. Ξέρουμε πολύ καλά σαν λαός πως κάθε φορά που λέμε:"σιωπάτε να περάσουμε.." στο τέλος η τύχη δεν μας χαμογελά. Και αν δεν θέλουμε να θρηνήσουμε ακόμα μια τραγωδία ως λαός, ας κάνουμε το βήμα παραπάνω και ας μεριμνήσουμε ούτως ώστε το μόνο που να μας κάνει να κλαίμε και να στεναχωριόμαστε στο ποδόσφαιρο να είναι ότι έχασε ένα τίτλο η αγαπημένη μας ομάδα.
       ΑΕΛιστα, Απολλωνίστα, Αριανέ.... Ας μην τους αφήσουμε να παίζουν ζάρια με την ζωή την δική μας και των παιδιών μας. Ας ζητήσουμε αυτό που πραγματικά δικαιούμαστε. Ασφάλεια!

Σκακι - Η ζωή Μέσα απο κινήσεις

       Τελικά η ζωή ίσως να είναι ένα πολύ περίεργο παραμύθι στο οποίο πάντα ο πρωταγωνιστής πρέπει να περνάει μέσα από ένα ατελείωτο Γολγοθά για να φτάσει κάπου. Πού; Κάπου που δεν νομίζω να θέλουμε να μάθουμε σύντομα. Μέσα σε αυτή λοιπόν την κατάσταση, νιώθω να είμαι εγκλωβισμένος μέσα σε διάφορα αναπάντητα ερωτήματα όπως το ποιοι είμαστε; Που πάμε; Αλλά κυρίως ποιος θα μπει στην διαδικασία να διαβάσει έστω λίγο από όσα γράφω; Και αφού λοιπόν τα σκέφτομαι όλα αυτά πίνοντας το Freddo espresso μου σκέτο χωρίς γάλα και ζάχαρη λέω να κάνω και εγώ κάτι που συνηθίζω. Θα γράψω μια περίεργη ιστορία που μου κατέβηκε στο μυαλό και θέλω να το μοιραστώ με κάνα δυο φυσιολογικούς ανθρώπους που μπορούν αντικειμενικά να μου πουν: "Φίλε είσαι μεγάλος" ή -στην καλύτερη των περιπτώσεων "Φίλε έχω ένα πολύ καλό ψυχολόγο να σου συστήσω". 
       Ανακαλώντας λοιπόν στο μυαλό το άρθρο ενός φίλου στο οποίο παρουσίαζε τον άνθρωπο με τοίχο -πραγματικά τραγικός- είπα από μέσα μου "Challenge accepted" και πήρα κόλλα και μολύβι (εννοώ άνοιξα την Word και γύρισα την γλώσσα στα ελληνικά. Και ξεκινώ κάπως έτσι...) Πολλοί συγκρίνουν την ζωή με παραμύθι, άλλοι την συγκρίνουν με μια περιπέτεια που δεν έχει τελειωμό, κάποιοι ακόμα ποιο πεσιμιστές θέλουν να μας βλέπουν σαν τα στρατιωτάκια μιας ανώτερης δύναμης που ....(ουπς το έκανα πάλι...τα έβαλα με τον Τόμμυ και το "αφεντικό" του....λοιπόν γράψτε άκυρο και πάμε). Παρόλα αυτά εγώ θα πρωτοτυπήσω και θα παρομοιάσω την ζωή με μια παρτίδα σκάκι. Και πριν αρχίσετε τα γνωστά "ρε πελλέ τι εσκέφτηκες πάλε" ή "Πεεεε τσε ενόμιζα εν να σοβαρευτείς επιτελούς" κάντε το κόπο να διαβάσετε και την συνέχεια γιατί πραγματικά έκανα ώρα να καταλήξω σε αυτή την τοποθέτηση. Αρχικά σκεφτείτε τον εαυτό σας σαν το κυρίαρχο του παιχνιδιού ,αυτόν που η ζωή του αξίζει πολλά και αν χαθεί, τελειώνει μαζί του και το παιχνίδι. Συγχαρητήρια μόλις γίνατε ο "βασιλιάς" και μπορείτε να κάνετε ένα βήμα προς οποιαδήποτε ευθεία ή γωνιά θέλετε ( τι περιμένατε δηλαδή να γίνεις ο Σούπερμαν). Ας δούμε λοιπόν με ποιους αντιστοιχούν οι υπόλοιποι χαρακτήρες. Η βασίλισσα είναι κάτι το ξεχωριστό για σας βασιλιά, είναι αυτός ο άνθρωπος που έρχεται στην ζωή σας και περιμένετε να γίνει για σας το άλλο σας μισό, ένας σύντροφος στην ζωή και στον έρωτα. Οι αξιωματικοί είναι αυτοί που θα ξεχωρίσετε και με το ξίφος σας θα εντάξετε στο νοητό σας βασίλειο σαν οι δικοί σας άνθρωποι, οι φίλοι σου που θα σας στηρίξουν, θα πολεμήσουν δίπλα σας και θα χαρούν μαζί με την χαρά σας (τουλάχιστον στην θεωρία). Οι Πύργοι είναι οι γονείς σας, αυτοί που θα σταθούν μπροστά σας σε κάθε κίνδυνο και θα γίνουν το τοίχος σας ενώ μεγαλώνετε και ετοιμάζεστε να βγείτε έξω στην μάχη (είσαι και αδύναμος βασιλάκο μου ,που να πας μονάχος). Τέλος οι ιππείς είναι η διάφοροι συνεργάτες που κάνουν πάντα ένα βήμα μπροστά για να μπορέσετε να προχωρήσετε και να κάνετε μεγάλα πράγματα (ενώ ταυτόχρονα θα σας σκάβουν το λάκκο για να τα οικονομήσουν). Υπέροχαααα! Ξέχασα όμως κάτι; Το στρατιώτη; Τι να σας κάνει όμως ο στρατιώτης, το πιο ασήμαντο και αδύναμο πιόνι, ανάξιο να αντιμετωπίσει στο παιχνίδι οποιοδήποτε από τους άλλους αντιπάλους. Απλά υπάρχει σε μεγάλο βαθμό για να σας την σπάει.     
         Λοιπόν τώρα πέρα απ' την πλάκα πρέπει να το ξέρετε αυτά τα πιόνια είναι απλά.....Ότι καλύτερο σας έχει συμβεί. 
         Υπάρχει ένας νόμος στο σκάκι που θέλει το στρατιώτη να ταξιδεύει ολόκληρο το στάδιο και με το που θα φτάσει στο τέλος να γίνεται οποιοδήποτε πιόνι είναι εκτός παιχνιδιού. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως πολλοί άνθρωποι που εμείς θεωρούμε σημαντικούς, ίσως να μην είναι ακριβώς αυτό που εμείς νομίζουμε και αργά η γρήγορα θα θελήσουν να βγουν από τη ζωή μας γιατί απλά... δεν μας χρειάζονται πλέον. Υπάρχουν όμως και αυτοί που θεωρούμε ασήμαντους και ξέρουμε πως...αν τους χάσουμε θα αντιδράσουμε κάπως: "τι είχαμε, τι χάσαμε". Παρόλα αυτά τα στρατιωτάκια ίσως να μας νοιάζονται λίγο περισσότερο από όσο θα θέλαμε και όσο αδιαφορούμε αυτοί κάνουν βήματα για να γίνουν βασίλισσα δίπλα μας. Επιμένουν, συνεχίζουν, τολμούν περνούν μέσα από τέρατα και στο τέλος πατούν στην κορυφή. Δυστυχώς όμως εσείς (αγαπητέ βασιλιά) δεν έχετε καταλάβει ότι κάποιος ασήμαντος στρατιωτάκος παρά την αδιαφορία και την περιφρόνησή σας, ακόμα προσπαθεί. Αφού λοιπόν δεν έχετε αφαιρέσει από το παιχνίδι την βασίλισσα που δε σας βλέπει καν για βασιλιά της και ο στρατιώτης αποχωρεί από το παιχνίδι σαν νικημένος ονειροπόλος μαχητής που δεν κατάφερε να σας δώσει όσα -νόμιζε- αξίζετε. Προτάσεις να γίνει αξιωματικός καλύτερα κρατήστε τις για τον εαυτό σας, δεν είναι κανένα σκυλάκι που ζητά την ευγνωμοσύνη σας. Και όταν θα φτάσετε στο σημείο να μείνετε μόνοι στην πίστα και μπροστά σας θα απλώνεται ένας στρατός από αντιπάλους, σκεφτείτε για μια μόνο φορά "Τελικά κάπου κάποτε υπήρχε ένας ασήμαντος στρατιώτης που ήθελε να γίνει δίπλα μου όλα όσα είχα ονειρευτεί, αλλά για μένα ένας απλός στρατιώτης θα είναι πάντα ένα ασήμαντο πιόνι"

Το κοινό μεταξύ ανθρώπου και τοίχου

  

Βρέθηκα τυχαία στην άκρη μιας αρκετά περίεργης συζήτησης και παρακολουθούσα βαριεστημένος τον τρόπο με τον οποίο οι δύο συνομιλούντες συζητούσαν για έναν άνθρωπο και τον έκαναν να μοιάζει σαν ένα "κομμάτι από κρέας". Και ενώ καθ’ όλη την διάρκεια που τους άκουγα προσπαθούσα να συγκρατηθώ και να κρατηθώ πίσω δύο μεγάλες αντίπαλες δυνάμεις τα έβαζαν μαζί μου. Σαν τα δύο μικρά τερατάκια που εμφανίζονται δίπλα από κάθε χαρακτήρα των κινουμένων σχεδίων με την μορφή του άγγελου και του διαβόλου, η υπομονή και η περηφάνια προσπαθούσαν να με πείσουν να πράξω ανάλογα.

Διαβολάκος: "Πήγαινε ρε συ Θράσο πες του τι γίνεται γιατί έχω κουραστεί να τις ακούω μέσα από τα αυτιά σου" 

Αγγελάκι: "Μην τον ακούς φίλε το σωστό είναι να μείνεις εδώ. Δεν είναι σωστό να μπείς στη μέση της κουβέντας τους"

Και ενώ τους άκουγα με την γνωστή «καρτουνιστική» απελπισία, το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στο τοίχο του απέναντι κτηρίου....τον τοίχο; Αυτό ήταν, χαμογέλασα και παραμιλόντας τα εξής λόγια: "Λοιπόν αγγελάκι έφυγες, ο συνάδελφος σου του κάτω κόσμου έχει δίκαιο " πήγα προς το μέρος τους.

Στάθηκα κάπως περίεργα απέναντι τους και τους χαμογέλασα για να λάβω την προσοχή τους (ήταν κοπέλες και όπως λέει και ένας θεωρητικός "το χαμόγελο ενός άντρα μπορεί να πείσει μια γυναίκα να κάνει τα πάντα") και τις διάκοψα όσο ποιο ευγενικά μπορούσα:

"Συγνώμη να σας πω κάτι σας ακούω έδω και ώρα και δεν μπορώ να μην επέμβω, ξέρω ότι δεν είναι σωστό. Παρόλα αυτά σας παρακαλώ κάντε το κόπο να δείτε αυτόν τον ανθρωπάκο περισσότερο σαν τοίχο και λιγότερο σαν κρέας"

Οι κοπέλες σάστισαν και η μια άρχισε να ψηλογελάει με ένα τόνο κάπως ειρωνικό νομίζοντας ότι μιλούσε με κάποιο τρελό. Παρόλα αυτά έπρεπε να πω αυτό που ένοιωθα γι’ αυτό συνέχισα.

"Χαίρομαι που γελάτε αλλά φαίνεται δεν καταλάβατε τι εννοώ. Δείτε αυτό τον τοίχο με τα γκράφιτι απέναντι. Σκεφτείτε τα στάδια που χρειάστηκαν από την ημέρα που κτίστηκε μέχρι να φτάσει ως εδώ. Αρχικά έχουμε τον τοίχο σε εντελώς απλουστευμένη μορφή, το πιο σημαντικό στάδιο. Στην συνέχεια ο τοίχος βάφτηκε με διάφορα χρώματα που το καθένα είχε κάτι να αντιπροσωπεύσει ή απλά ήταν καλέσθητα στο μάτι, αυτό είναι το δεύτερο στάδιο και δεύτερο σε σημαντικότητα. Το τελευταίο στάδιο και λιγότερο σημαντικό είναι αυτό της δημιουργίας των γκράφιτι και των αυτοκόλλητων".

Οι κοπέλες ακόμα με κοίταζαν με περιέργια αλλά τα τελευταία μου λόγια θα ξεκαθάριζαν την όλη κατάσταση:

"Τώρα θα με ρωτήσετε ποιο είναι το "point" μου; ωραία σκεφτήτε τώρα την αντίθετη διαδικασία αλλά με άνθρωπο. Πώς γίνεται αυτό; Όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο το πρώτο πράγμα που σε ελκύει από αυτόν είναι η εξωτερική του εμφάνιση. Τον/την βλέπεις και ανάλογα με τα γούστα σου επιλέγεις αν σου αρέσει ή όχι. Το ίδιο συνέβηκε και με την περίπτωση των γκράφιτι απένταντι μας τα οποία ουσιαστικά μας έκαναν να γυρίσουμε και να δούμε τον τοίχο.

Στο δεύτερο στάδιο είναι το σημείο όπου από την ομορφιά μεταφέρεσαι στο μυαλό. Εκεί θα βρεις τον χαρακτήρα, τις σκέψεις, τις ιδέες, τα όνειρα, την ευφυΐα που κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος. Σε αυτό το στάδιο μπορείς ακόμα και να γοητευτείς από κάποιο άνθρωπο. Αν το συγκρίνουμε με τον τοίχο απέναντι, είναι το σημείο που έχει μόνο μπογιά. Το κόκκινο (αριστερός, ενθουσιώδης, δυναμικός, Σαλαμινέος) ,το μπλε (λυπημένος, δεξιός, μετριοπαθείς, Απολλωνίστας), Το κίτρινο (εκδικητικός, ΑΕΛ, ουδέτερος, φωτεινός) κ.α.

Το τρίτο και πιο σημαντικό στάδιο είναι εκεί όπου από το μυαλό μεταφέρεσαι στην ψυχή του ανθρώπου και αρχίζεις να μαθαίνεις πώς νοιώθει, τα συναισθήματα του, το πόνο που νοιώθει. Σε αυτό το σημείο μπορεί και να τον ερωτευτείς. Το ίδιο συμβαίνει και με αυτόν τον τοίχο. Αν αφαιρέσεις την μπογιά θα δεις την πραγματική μορφή αυτού του τοίχου, χωρίς στολίδια και ταμπέλες. Παρόλα αυτά θα δεις και τις χαραματιές τα σπασμένα κομμάτια και τα φθαρσίματα που δεν είδες πριν. Αυτό είναι γιατί όπως και με τον άνθρωπο πίσω από τα στάδια ένα και δύο, τοίχος και άνθρωπος κρύβουν καλά το πόνο τους και συνεχίζουν να υπάρχουν αρμονικά με το σύνολο".

Και ενώ με κοιτούσαν και οι δύο με βλέμμα γεμάτο απορία και συνάμα απόγνωση, αποφάσισα να κάνω ένα ακόμα ειρωνικό κλείσιμο συζήτησης όπως πάντα μου αρέσει: "Και για να τελειώνουμε κορίτσια γιατί κάποιοι έχουμε και πιο σοβαρές δουλειές, αφού έχετε την δύναμη να κατηγορείτε κάποιον επειδή δεν σας γέμισε το μάτι, τότε βρείτε την δύναμη να δοκιμάσετε να περάσετε τα στάδια που μόλις σας είπα για να δείτε πραγματικά τι κρύβετε πίσω από αυτό το άνθρωπο".