Φταίμε και ‘Εμείς’, Φταίτε και ‘Εσείς’, Φταίνε και οι ‘Άλλοι’

Δεν γνωρίζω του ανθρώπους -καλό παράδεισο στο παλικάρι- γι' αυτό το κείμενο δεν εστιάζει στη περίπτωση αλλά το Μακροσκοπικό του θέματος…

Χθες μετά από καιρό ένα νεαρό παλικάρι άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο. Το περιστατικό -λίγο η πολύ- μοιάζει με πολλά άλλα που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια. Ένα παλικάρι στην ένταση και το πάθος της ηλικίας, χωρίς ακόμα να μπορέσει να φτάσει στα κατάλληλα επίπεδα ωριμότητας -για να κατανοήσει τον κίνδυνο του δρόμου- αρέσκεται να καλπάζει με τον θάνατο. Από την άλλη ένας άνθρωπος φτασμένος στους δρόμους, γνώστης της μορφής τους και έμπειρος πια οδηγός θεωρεί παιχνίδι και ρουτίνα να αφήνει το αυτοκίνητο του όπου βρει. Το πιο ενδιαφέρον από όλα είναι το δημόσιο δικαστήριο που στήθηκε στα μέσα και το διαδίκτυο για το ποιος από τους δύο φταίει. Ποιος είναι ο φταίχτης, ποιος το θύμα. Θα σας πω εγώ ποιος φταίει.

Φταίμε και ‘Εμείς’, Φταίτε και ‘Εσείς’, Φταίνε και οι ‘Άλλοι’

Φταίμε και εμείς…που δεν καταφέραμε ακόμα να κτίσουμε την νοοτροπία που να προστατεύει και εμάς και τους υπόλοιπους από τους κινδύνους της ασφάλτου. Κρυμμένοι πίσω από πληκτρολόγια και γραμμές τηλεφώνων, καταδικάζουμε στο προσκήνιο τον ‘’άτσαλο’’ οδηγό που πάρκαρε έτσι και το ‘’άμυαλο’’ παιδαρέλι που οδηγούσε απρόσεκτα. Φταίνε. Όμως και αυτοί ανήκουν στο εμείς. Ένα εμείς που κάθεται στο παρασκήνιο γονατισμένο μπροστά σε εικόνες και κλειστά παράθυρα και τρεμάμενα φωνάζει:  «Ευχαριστώ!». Ευχαριστώ που δεν ήμουν εγώ εκεί. Γιατί όλοι μας το κάναμε, το κάνουμε ή θα το κάνουμε στο μέλλον. Όλοι μας είμασταν νεαρά παιδιά με ατίθαση διάθεση, και όλοι θα γίνουμε αυτοί οι οδηγοί με τις εμπειρίες. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πόσες φορές είμασταν στο Τσακ να βρεθούμε αντιμέτωποι με το θάνατο μέσα στους δρόμους. Θα δούμε πως το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ. Η νοοτροπία και παιδεία στον τόπο πρέπει επιτέλους να αλλάξει. Και αφού οι ‘Άλλοι’ δεν λένε να το δουν, ας το δούμε εμείς. Ας σκεφτόμαστε μια φορά εμάς, δυο φορές τους υπόλοιπους και τρεις φορές τα παιδιά που περιμένουν σπίτι την αγκαλιά μας.

Φταίτε και 'Εσείς'…που σας όρισε το κράτος να τηρείτε την τάξη και τον νόμο. Καθημερινά σας βλέπουμε στον δρόμο να προσπαθείτε να κρατήσετε τους δρόμους σε τάξη. Κάποτε σας χαιρόμαστε. Κάποτε όμως ξεχνάτε πως πρέπει να είστε το παράδειγμα και δυστυχώς το χάνετε το νόημα. Θα μου πείτε υπερβολές, θα σας πω σας βλέπουμε. Σας βλέπουμε να παρκάρετε παράνομα σε διπλές κίτρινες γραμμές, πάρκινγκ αναπήρων και πεζοδρόμια. Σας βλέπουμε να περιμένετε με λύσσα και μανία στην γωνιά με το μπλοκάκι σας να γράψετε όλους αυτούς του ‘σάτυρους των δρόμων’ που τρέχουν λίγο παραπάνω, (και καλά κάνετε αλλά το πρόβλημα είναι αλλού) την ίδια στιγμή που όταν βγάλετε την στολή δεν είστε υπόδειγμα οδηγού. Βέβαια δεν μιλάμε για το σύνολο, αλλά μια μερίδα που ξεχάστηκε κάπου στην καπουή του χρόνου, κάπου στον ξεπεσμό αυτού του τόπου. 

Φταίνε και οι ‘Άλλοι’…που τους ορίσαμε ‘εμείς’ να σκέφτονται για μας πριν από μάς. Για όλους αυτούς που ορίζουν τους νόμους. Που μέσα στα σπλάχνα του ΄σώματος’ τους, ανδρώνονται άτομα που πληγώνουν οι ίδιοι τους νόμους που έχουν ψηφίσει. Και έτσι φτιάχνεται η κουλτούρα. Μια κουλτούρα που ο καθένας αψηφά τους νόμους και κάνει του κεφαλιού του. Και σφυρίζοντας αδιάφορα έχει στο νου του πως για να το κάνουν και οι ‘άλλοι’ τότε μπορούμε και ‘εμείς’, τότε σιωπάτε και ‘εσείς’. Σε εσάς δεν θα χαριστώ. Κανείς δεν πρέπει. Για να αλλάξει τούτος ο τόπος χρειάζεται παιδεία. Η παιδεία θα κτίσει νοοτροπία και η νοοτροπία μια κοινωνία ΑΝΘΡΩΠΩΝ που οι δρόμοι, οι πλατείες και τα σπίτια θα είναι ασφαλείς για όλους. Την παιδεία την πουλήσατε, τους νόμους τους καταπατήσατε. 

Θέλουμε και νοοτροπία; Ας την φτιάξουμε αλλιώς!        

Σφίγγω τα δόντια από οργή κάθε φορά, όπως και όλοι μας. Μα στο τέλος της ημέρας Εμείς, Εσείς και οι Άλλοι, είμαστε το ίδιο πρόσωπο. Γεννημένο από την ίδια μάνα, μυαλωμένο με τις ίδιες ανάγκες. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν πρώτοι όλοι εμείς που μας καίει και οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν. Κριτική και κράξιμο κάναμε ξανά. Τώρα ποια είναι η ώρα για αλλαγή. Μια πραγματική ΑΛΛΑΓΗ

'Λόγια' εν τω μέσω της νυκτός

Ένα Καλοκαιρινό βράδυ Σαββάτου βρέθηκαν σε ένα παγκάκι αραγμένοι δύο φίλοι. Δεν μιλούσαν και πολύ. Προτιμούσαν να  αγναντεύουν απέναντι την σκοτεινιασμένη θάλασσα και τις φωτεινές γραμμές που ζωγράφιζε από ψηλά το φεγγάρι. Στα χέρια τους κρατούσαν από ένα φτηνό στιγμιαίο καφέ, από κάποιο κοντινό μαγαζάκι. Ο ένας τύλιγε τσιγάρο λαχταρώντας την γεύση του καπνού, ενώ ο δεύτερος έπαιζε με το καπάκι του καφέ

Για την Ιστορία μας τους ήρωες μας θα τους πούμε Σόρα και Τίτο. Και η κουβέντα τους πάει κάπως έτσι:

Σ: Μεγαλώσαμε;  

Τ: Μεγάλωσες αδερφέ, εγώ ακόμα νοιώθω παιδί.

Σ: και ο καπνός; Για να τονίζει την παιδικότητα;

Τ: Τα παιδιά νομίζεις δεν έχουν έγνοιες; Απλά ξέρουν να βλέπουν και την ωραία πλευρά της ζωής. Να τυλίξω ένα; 

Σ: Όχι άσε. Αργότερα ίσως.

Τ: Να ρωτήσω;

Σ:Ρίχτω

Τ: Αν μπορούσες να κάνεις στο δημιουργό μια ερώτηση, όπου η απάντηση θα ήταν σίγουρα ΝΑΙ, τι θα τον ρωτούσες;

Σ: Αν υπάρχει!

Τ: Πλάκα κάνεις; 

Σ: Όχι, αυτό το ΝΑΙ μου απαντά σε πολλά άλλα. ΤΙ περίμενες δηλαδή;

Τ: εγώ θα το ρωτούσα αν θα έκανα οικογένεια και θα ζούσαμε ευτυχισμένοι.

Σ: Στο χέρι σου είναι αυτό.

Τ:Όντως! Δεν μου λες ρε Σορα, Πως βλέπεις τον εαυτό σου σε 10 Χρόνια;

Σ: Πολύ πετυχημένος, γνωστός και ίσως και πλούσιος…

Τ: πάντα ο ίδιος αλαζόνας

Σ: ..Αλλά δυστυχισμένος και μόνος

Τ: Πεσιμισμός;

Σ: Ρεαλισμός 

Τ: Θετικότητα μηδέν ως συνήθως

Σ: Mea Culpa!

Τ: και αν γινόταν να ευτυχίσεις; Θα ήσουν αποτυχημένος;

Σ: Η ευτυχία Τίτε μου είναι πάντα ο βλαστός κάθε επιτυχίας. Η επιτυχία όμως είναι ένα δέντρο που δεν δίνει σχεδόν ποτέ καρπό ευτυχίας.

T: Σωραίος, να τυλίξω;

Σ: Τύλιξε, πάω να φέρω καφέ.

Τ: Σκέττο, χωρίς γάλα 

Και έτσι μια μικρή συζήτηση μεταξύ δύο φίλων τελείωσε με τον πιο γνωστό τρόπο. Τσιγάρο, καφέ και θάλασσα.

 Άραγε εσείς αν ήσασταν σε εκείνο ακριβώς το σημείο και ακούγατε την συζήτηση, τι θα απαντούσατε σε αυτές τις δύο ερωτήσεις;

''Selfάροντας'' στο μέλλον(!)

Όπως κάθε νεαρός, έτσι και εγώ κληρονόμησα από του γονείς μου ετούτον εδώ τον χιλιομπαλωμένο κοσμάκη. Ένα καθόλα φυσιολογικό γεγονός στα πλαίσια της εξέλιξης της ιστορίας και της διαδοχής του κόσμου από γενιά σε γενιά. Δυστυχώς η δική μου παραλαβή εκτός από την υπερβολική της κατάχρηση κατείχε ως «έξτρα» και μια λίστα από προβλήματα προς διόρθωση. Μερικά από αυτά πάνε κάπως έτσι:

            Παγκόσμιος καπιταλιστικός οικονομικός         πόλεμος

            Αποποινικοποίηση του πολέμου

            Κατακρεούργηση του ιδίου μας του πλανήτη

Πείνα και εξαθλίωση

Υποτίμηση Ανθρώπινης ζωής

Ξεφτιλισμός πολιτικής

Ξεπεσμός ηθικών αξιών

Παγκόσμια Τρομοκρατία

                ………………………………………………………………………

Κάτω-κάτω μάλιστα έγραφε: «Απολογούμαστε για την ταλαιπωρία. Αν δεν σαν είναι κόπος προσπαθήστε να διορθώσετε μερικά. Και εμείς το προσπαθήσαμε(!) αλλά μας μεγάλωσε λίγο η λίστα. Αν δεν τα καταφέρετε άστε το στους επόμενους. Με εκτίμηση η προηγούμενη γενιά.»

Σας ευχαριστούμε παιδιά, μα υποχρεώσατε. Μεταξύ σοβαρού και αστείου όμως το πράγμα έχει ξεφύγει επικίνδυνα και εμείς στρουθοκαμηλίζουμε εν την μέση αυτής της ερήμου περιμένοντας πως θα κατεβεί κάποιο πανάρετο πνεύμα από τους ουρανούς να μας λυτρώσει. Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία, έλεγε κάποτε ο Ανδρέας Κάλβος, μα εμείς κάπου ξεμείναμε από αρετή και τόλμη και μας έμεινε το Instagram και η σέλφυ.

Σημείωση! Δεν είναι κακή ιδέα η χρήση της σέλφυ και των κοινωνικών δικτύων. Στο κάτω κάτω αν δεν υπήρχαν, ίσως ακόμα και αυτοί οι 10-15 που θα μπουν στον κόπο να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν επί του κειμένου αυτού να μην μπορούσαν να το κάνουν. Το πρόβλημα έγκειται αλλού.

Και συνεχίζω και λέω. Αφού λοιπόν μας έδωσαν το κοσμάκη ετοιμόρροπο εμείς είχαμε δυο απλές επιλογές. Να τον φτιάξουμε ή να τον γκρεμίσουμε και να τον ξαναχτίσουμε από την αρχή, ρίχνοντας στο τραπέζι  νέες ιδέες, νέα όνειρα, αγώνα, αίμα, ιδρώτα και πίστη πως τα παιδιά μας κάποτε θα γίνουν βασιλιάδες στο κόσμο του δικαίου και της ελευθερίας. Μαντέψτε την επιλογή μας…η Τρίτη φυσικά.

 

Απομακρυσμένοι από την πολιτική ζωή. Αμαθείς και απαίδευτοι αρμενίζουμε την ζωή βγάζοντας σέλφυ και κοινοποιώντας στιχάκια ανθρώπων που ούτε γνωρίζουμε το ποιόν τους ούτε το νόημα τον όσων είπαν. Και κάπου εδώ διερωτάται κανείς: «υπάρχει ελπίδα στον κόσμο ετούτο;»

Εκ πρώτης όψεως η απάντηση είναι ΟΧΙ. Μετά από μια μικρή δόση αλκοόλ σε συνάρτηση με λίγη μελέτη και αναστοχασμό αρχίζεις να σκέφτεσαι διάφορα και να λες ΙΣΩΣ. Και επειδή κάποιος σήμερα μου είπε πως στα λόγια ακόμα και οι παλιοί (βλέπε Μαρξ, Μπακουνιν) έκαναν διατριβές, αλλά από λύσεις δεν μας έδωσαν και κάτι, θα σας δώσω μερικές σκέψεις να δω πως τραβάει η φούρια σας. (προς θεού δεν με συγκρίνω με τα πιο πάνω τέρατα της κοινωνιολογίας).

Καταρχήν εκπαίδευση και παιδεία για να ανοίξουν τα μάτια και μετά οργάνωση. Ναι οργάνωση σε σύνολα. Όχι από αυτά τα παλιά, αλλά από αυτά τα νέα που πρέπει να οργανώσουμε απ’ την αρχή. Νέες ιδέες, φρέσκα μυαλά και όραμα. Όλα μαζί στο ίδιο σεντούκι σε μια προσπάθεια να φτιάξει ο κοσμάκης. Κάποτε το έκαναν οι εργάτες(1917), μια άλλη οι φοιτητές(1968,1973), τώρα οφείλουν και πρέπει να το κάνουν οι νέοι όλου του κόσμου μαζικά. Παραμερίστε για λίγο τις σέλφυς και το Photoshop (είστε όμορφοι όπως και να ‘στε). Αφήστε του ‘’γέρους’’ και τις ιδέες τους. Μας τα παν κ’ άλλοι αυτά. Οι νέοι φέρουμε φρεσκάδα και πρέπει να την εκμεταλλευτούμε. Ας οργανωθούμε λοιπόν ωσάν μια γροθιά. Ας αφήσουμε τους διπολισμούς και τα χρώματα. Τα χρώματα είναι για τους πίνακες. 

«Μαζί μπορούμε να σηκώσουμε την σημαία που φέρει το χρώμα του ανθρώπου. Και ως γνωστών ο άνθρωπος δεν έχει χρώμα, ο άνθρωπος είναι χρώμα. Αυτό που γεννά τα ποιο όμορφα συναισθήματα».

Μια ταπεινή άποψη για τις…Πρυτανικές!

2015, ΤΕΠΑΚ

Ευτύχισα να κλείσω την θητεία μου ως εκπρόσωπος των φοιτητών του τμήματος μου, με δικαίωμα ψήφου στις Πρυτανικές εκλογές. Ως εκπρόσωπος φοιτητής νοιώθω την ηθική ευθύνη και ανάγκη να πιστώσω με την ψήφο μου, τον άνθρωπο που θεωρώ καταλληλότερο να επιταχύνει(ή έστω να επαναφέρει) τους ρυθμούς ανάπτυξης του Πανεπιστημίου μας και παράλληλα να αλλάξει το ρου της Ιστορίας του, προσφέροντας του και πάλι την χαμένη δυναμική που του αξίζει.
Ως άνθρωπος όμως νοιώθω χαρούμενος. Παρά τις διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις που έζησα ως τώρα -σε πολιτειακό και συνδικαλιστικό επίπεδο- οι πρυτανικές εκλογές έχουν κάτι το ξεχωριστό. Ακούγοντας και βλέποντας πολλά τις τελευταίες μέρες, θα μπορούσα να μοιραστώ μια χούφτα από επίθετα με τα όσα άκουσα και είδα από κάποιους: Ανιαρά, νερόβραστα, φρέσκα, ελπιδοφόρα, έξυπνα, αδιάφορα, ψεύτικα, υποτιμητικά, ότι ‘να ναι, ξαναζεσταμένα κ.α.

Απ’ αυτή την πανδαισία επιθέτων (και μη) μπορείτε να δανειστείτε ελεύθερα και να μοιράσετε στου υποψηφίους πρυτάνεις. Το ίδιο έκανα και εγώ στο δρόμο μου προς την ανάδειξη του εκλεκτού για την θέση του πρύτανη. Δεν θέλω όμως να μπω στην διαδικασία προπαγάνδας και προώθησης συγκεκριμένου υποψηφίου. Ο σκοπός αυτής της σύνθεσης προτάσεων που έχω παραθέσει εδώ μπροστά σας, είναι να θίξει δύο σημαντικές παραμέτρους που δεν πρέπει να ξεχνάμε:

Πρώτον, πρέπει σύσσωμη η κοινότητα του ΤΕΠΑΚ να κατανοήσουμε ότι το Πανεπιστήμιο μας είναι ένας ζωντανός οργανισμός που στηρίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες: του ακαδημαϊκούς, τους φοιτητές, τους διοικητικούς. Αν αυτοί οι τρεις πυλώνες δεν συνεργάζονται εν αρμονία και αλληλοσεβασμό, τότε το οικοδόμημα αυτό δεν δύναται να στεριώσει και ο οργανισμός θα καταλήξει αργά ή γρήγορα «κλινικά νεκρός»

Δεύτερον, ας παραμερίσουμε όλοι τα μικροσυμφέροντα και τις επιρροές από τρίτους και ας εκλέξουμε την νέα ηγεσία του ΤΕΠΑΚ με γνώμονα την ανάγκη όλων να γυρίσουμε σελίδα στα παλιά και να βοηθήσουμε να ξημερώσει μια νέα μέρα σε αυτό το Πανεπιστημιακό ίδρυμα. Όχι δεν θέλουμε το Πανεπιστήμιο μας να γίνει ένα νέο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Θέλουμε το ΤΕΠΑΚ να γίνει ένα νέο, αναβαθμισμένο Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Κύπρου.

Ας δώσουμε λοιπόν όλοι αέρα στα όνειρα μας –εμάς, των προηγούμενων και των επόμενων- και ας ανοίξουμε το δρόμο που οδηγεί σε καλύτερες μέρες.

ΚΑΙ ας μας πολεμούν οι έχοντες την εξουσία, εμείς αντέχουμε.

ΚΑΙ ας λένε τα δικά τους, εμείς θα τους διαψεύσουμε.

ΚΑΙ ας θέλουν να βουλιάξουμε, εμείς θα ανυψωθούμε.

Η μοναξιά καθισμένη σε παγκάκι

Λεμεσός, 20ΧΧ

Ένα γεροντάκι καθισμένο μόνο του μέσα στην παγωνιά του δρόμου. Τα ρούχα του κουρελιασμένα. Φορά ένα ψάθινο καπέλο από εκείνα που έβλεπε μικρό τους παπούδες του να φορούν. Αν το παρατηρήσεις προσεκτικά τα χέρια του είναι ροζιασμένα, τα μάτια του βουρκωμένα, καθηλωμένα στο κενό. Στο ένα χέρι έχει ένα μπαστούνι παλιό, στην μια γωνιά έγραφε ένα όνομα από Α. Γυναίκα θα είναι. Η.. και όχι. Μάλλον ΑΕΛ γράφει. Αυτοί οι παλιοί για τις ομάδες τους πουλούσαν και την ψυχή τους. Αλλά ήταν σαν παιδιά. «Τα παιδιά στην κερκίδα είναι αδέρφια μου», έλεγε πάντα ο παππούς μου. Στο άλλο χέρι φαίνεται να κρατά ένα μουστοκούλουρο που του είχε χαρίσει μια κυρία που περνούσε πιο πριν από μπροστά του.

Τον ξέρω αυτό το γεροντάκι. Το έχω δει στην τηλεόραση να μιλάει όταν ήμουν πιο μικρός. Ο μπαμπάς μου πάντα έλεγε πως ήταν από αυτούς τους τύπους που δεν τα πήγαινε και πολύ καλά με τους θεσμούς και τις αξίες. Ήθελε λέει να αλλάξει τον κόσμο. Να δαμάσει όπως έλεγε αυτούς που πληγώνουν τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και μπλέχτηκε με την πολιτική και την εξουσία. Που πας παππούλη μέσα στους λύκους. Μάλιστα πρόσφατα έβλεπα στο διαδίκτυο μια ομιλία του από παλιά. Κάποτε είχε πει: «είμαι χαρούμενος. Ναι είμαι. Γιατί σας βλέπω όλους εδώ μαζεμένους σαν μια γροθιά να είσαστε συνοδοιπόροι στον  ίδιο ωραίο αγώνα. Αυτόν που θα αλλάξει τον κόσμο. Και αν χάσουμε μου λέτε; Και αν μας γίνομαι σαν και αυτούς; Ποτέ να λέτε.. Ποτέ! Εμείς θα φτάσουμε μαζί μέχρι το τέλος να πολεμούμε για το δίκαιο του ανθρώπου». Η αλήθεια ήταν κοινώς παραδεκτό πως στην προπαγάνδα δεν τον έφτανε κανένας τον κυριούλη. Να όμως που έμεινε μονάχος του εκεί στην γωνιά να σκέφτεται.

Σε μια στιγμή αλλάζει ύφος; Χαμογελά.. Θα φταίει εκείνο το μικρό αδέσποτο σκυλάκι που έχει καθίσει δίπλα του. Του μιλά αλλά δεν μπορώ να διακρίνω τι λέει. Σε κάποια στιγμή παίρνει και κόβει ένα κομματάκι από το κουλούρι του και το μοιράζεται μαζί του. Φαίνεται παππούλη υπάρχουν και κάποια πλάσματα που δεν θα σε άφηναν ποτέ σου να παγώνεις μόνος σου σε ένα ερειπωμένο παγκάκι.

Έχει αρχίσει να νυχτώνει. Ο παππούλης σηκώνεται και πάει να φύγει. Δείχνει να πονά. Σφίγγει με τα δυο του χέρια το χέρι του το αριστερό του στήθος και δαγκώνει τα χείλη. Σε μια στιγμή ήρεμά. Βγάζει από την τσέπη ένα στυλό και κάτι γράφει πάνω στο παγκάκι. Δεν φαίνεται καθαρά από εδώ. Παίρνει το μπαστουνάκι του και φεύγει σιγά σιγά, μέσα στην ανορεκτικιά βουή του πλήθους.

Τι να έγραψε άραγε. Θα πάω να δω. Φτάνω στο παγκάκι και διαβάζω προσεκτικά. Ανορθόγραφος αλλά τουλάχιστον σύντομος. Για να δω τι λέει. Παγώνω. Το διαβάζω ξανά για Τρίτη φορά:

«Αν υπάρχει κάτι που δεν θα σου συγχωρέσω ποτέ καρδούλα μου, είναι που δεν σταμάτησες να κτυπάς γρηγορότερα. Θ.Τ.»

Τα μάτια μου βουρκώνουν. Δεν μπορώ να μπω στο μυαλό αυτού του ανθρώπου φοβάμαι. Έχω όμως –ίσως- μια τελευταία ευκαιρία να δώσω μια ελπίδα σε αυτό το ανθρωπάκι πριν φύγει. Πριν φύγει μόνος και απογοητευμένος από το μόνο πλάσμα που λάτρεψε όσο τίποτα.. τον άνθρωπο:

«Θ.Τ. ας’ την καρδιά σου να κτυπά ακόμα λίγο και που ξέρεις. Ίσως τελικά εσύ να ήσουν ένας ακόμα κηπουρός της μεγάλης γενιάς που θα αλλάξει τον κόσμο. Εμάς Παππούλη μου! Δεν είσαι μόνος»

Χαμένος στα “νερά” σου..

Απόγευμα! Μ΄ αρέσει όταν είσαι τόσο ήρεμη. Μ’ αρέσει να σε κοιτάω. Να αρμενίζω μέσα στο ατελείωτο σου γαλάζιο. Κανένα σύμβολο, καμιά ιδέα, κανένας θεός δεν έχει τόση επιρροή πάνω μου, όσο έχεις εσύ. Εσύ που τα ξέρεις όλα για μένα. Εντελώς μηχανικά το μάτι μου σταματά σε μια πέτρα. Ναι από εκείνες τις πλατιές που πετούσαμε μικροί. Δεν ξέρω γιατί αλλά χαμογελάω σαν χαζό.

Βλέπω ξαφνικά μπροστά μου ένα μικρό ζιζάνιο να μαζεύει πέτρες. Πετάει την μια και την βλέπει να χορεύει με το κύμα. Ο ενθουσιασμός του με οδηγεί σε ένα αμήχανα χαζό γέλιο. Στην δεύτερη του προσπάθεια η πέτρα κάνει μια μεγάλη βουτιά και ο μικρούλης με δεμένα τα χέρια και μουτρωμένη φατσούλα κάθεται στην άμμο. Το πλησιάζω και απλώνω το χέρι μου πάνω στο κεφάλι του. « πέτα  αυτή», του λέω δίνοντας του την πέτρα που κρατάω. Αυτός ενθουσιασμένος σηκώνεται την πέτα και ξεσπά σε αναφωνήματα και χορευτικά. Γυρίζει προς σε εμένα και μου χαμογελά. Ώσπου ένα δυνατό κύμα τον κτυπά και τον μετατρέπει σε άμμο.

Κι όμως δεν πρόλαβα να τον ρωτήσω αν είναι περήφανος για μένα. Πάντα το ίδιο κάνεις, μου γαληνεύεις την ψυχούλα και μετά αγριεύεις. Χτυπάς με φόρα στα ταξίδια του νου και με προσγειώνεις στα νερά σου. Πάντα τόσο ήρεμη, όμως από την μια στιγμή στην άλλη άγρια, αφρισμένη, έτοιμη  να φέρεις τα πάνω κάτω. Μην μου το αρνηθείς. Σε έχω μάθει καλά ποια. Πως τα καταφέρνεις κάθε φορα να μου θυμίζεις εμένα;  Ισως γι’ αυτό να σε θαυμάζω τόσο. Τόσο γοητευτική, τόσο μυστήρια και ερωτεύσιμη, όμως κάπου στο βυθό σου βρίσκονται τόσα πολλά μυστήρια πλάσματα. Τόσα πολλά «τέρατα» που κάποτε σε φοβάμαι ακόμα και εγώ.

Πλάκα κάνω. Δεν σε φοβάμαι.  Ξέρω πως τα ‘χεις δαμάσει τα τέρατα σου όπως μου δίδαξες και μένα να κάνω. Μια απ’ εκείνες τις ήσυχες βραδιές που με χάιδευες με τους αφρούς σου. Ένοιωθα σαν να μου λες: «μην τα σκοτώνεις τα τέρατα. Ξαναγεννιούνται πιο δυνατά, πιο επικίνδυνα. Να μάθεις να ζεις μαζί τους χρειάζεται. Να τα δαμάσεις. Να βρεις τον τρόπο να μην τα «ταΐζεις» ώσπου αυτά θα αλλάξουν σχήμα, θα γίνουν όπως εσύ τα θες. Και πριν με ρωτήσεις… Η απάντηση είναι Ναι. Ναι να ταΐζεις αυτά που σε κάνουν να νοιώθεις χαρούμενο. Και ναι η τροφή της ψυχή είναι τα συναισθήματα μικρέ μου».

Ο ήλιος έχει σχεδόν δύση. Βραδιάζει και έχω ξεχαστεί εδώ δίπλα σου. Παίρνω μια πέτρα και την πετώ. Κάνει ένα, δύο, τρία πηδήματα και καταλήγει στο νερό. «Τι με κοιτάς; Έχω χάσει την φόρμα μου. Καληνύχτα και εις το επανιδείν».

Βράδυ! Φεύγω σιωπηλός ακούγοντας τα κύματα σου.