Θα αφήσεις του άλλους να καθορίσουν το μέλλον σου;

      Ο άνθρωπος είχε πάντα γραμμένο στο γενετικό του κώδικα, ότι για να μπορέσει να ζήσει και να αναπτυχθεί πρέπει να ζει και να δουλεύει σε ομάδες. Αυτό φαίνεται σε πολλά σημεία της αρχαιότητας και της ιστορίας τις ανθρωπότητας. Παρόλα αυτά στην σημερινή εποχή αυτό το γεγονός, κινδυνεύει να εξαληφθεί.

            Πλέον η ανθρωπότητα έχει περάσει στο στάδιο του αναπτυσσόμενου ατομικισμού όπου σιγά-σιγά θα οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου ο καθένας θα ζει και θα παλεύει μόνο για τον ίδιο του τον εαυτό.

            Φανταστήκατε ποτέ ένα κόσμο όπου οργανωμένα σύνολα, όπως τα κόμματα , λαικές οργανώσεις και συντεχνείες, να μην υπήρχαν αφού κανένας πλέον δεν θα ενδιαφερόταν να προσφέρει στο συνάνθρωπο του; Ποιος θα διεκδικούσε τα οικουμενικά μας δικαιώματα; Ποιος άνθρωπος από μόνος του θα σηκωνόταν μπροστά από του μεγαλοκαρχαρίες του συστήματος και θα ζητούσε δικαιοσύνη; Μα φυσικά κανείς.

            Ας δούμε μια κοινή μέρα της καθημερινής μας ζωής, πόσες ώρες περνάμε μπροστά από μια τηλεόραση ή έναν Ηλεκτρονικό Υπολογιστή; Πόσες ώρες περνάμε διαβάζοντας άσκοπα, ούτως ώστε να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί με τους όμοιους μας; Πόσες ώρες σπαταλάμε στις πλαστές ανάγκες έτσι ώστε να μην μας μένει καν χρόνος για να ασχοληθούμε με τα ίδια μας, τα πραγματικά προβλήματα; Πλέον, όλες μας οι σκέψεις είναι ενσαρκωμένες με την ύλη και τα αμέτρητα υλικά αγαθά που νομίζουμε ότι θα μας γεμίσουν την ζωή και τα κενά που μας αφήνει ως συνέπεια ο ατομικιστικός τρόπος ζωής.

            Τί μπορούμε να κάνουμε για αυτό; Μα φυσικά να γίνουμε πιο ενεργοί και ταυτόχρονα πιο οικουμενικοί σαν άνθρωποι. Ας ενταχθούμε λοιπόν όλοι σε οργανωμένα σύνολα τα οποία θα λειτουργούν  «από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο». Ας πάμε κόντρα στο καπιταλιστικό σύστημα που μας θέλει σκυφτούς και ας γίνουμε εμείς μια δυνατή γροθιά που θα ρήξη το τοίχο που κρύβει τον ήλιο και να ζεσταθούμε απ’ τις ακτίνες του.

            Όποτε κάποιος απαρνιέται την πολιτική και δηλώνει αποπολιτικοποιημένος, σκέφτομαι ότι πιθανόν ποτέ του δεν έχει ακούσει τα λόγια του Μπερτολ Μπρεχτ: ''Αυτοί που είναι εναντίον της πολιτικής, είναι υπέρ της πολιτικής που τους επιβάλλεται.'' Κάποιοι άνθρωποι που ζούσαν κάτω από δικτατορικά και απολυταρχικά καθεστώτα, έδωσαν και το αίμα τους για να έχουμε εμείς σήμερα το δικαίωμα της ψήφου. Είναι ντροπή εμείς, οι απόγονοι τους να απαρνιόμαστε τις θυσίες τους. Είναι ντροπή να αρνούμαστε όσα αυτοί κέρδισαν με αγώνες αυτά που εμείς σήμερα θεωρούμε τυπικά και δεδομένα.

            Η Κύπρος περνά μια δύσκολη περίοδο και όλη μας, ανεξαιρέτως, πρέπει να οργανωθούμε για να πετύχουμε το καλύτερο για τον τόπο μας. Κάποιους πραγματικά τους βολεύει να είμαστε μακριά από την πολιτική ζωή και να απέχουμε απο τις κάλπες. Να αποφασίζει η μειοψηφία των πολιτών για την πλειοψηφία των δικαιούχων ψηφοφόρων. Ας μην τους αφήσουμε να μας ελέγχουν, δεν το οφείλουμε μόνο σε μας αλλά και σ’ αυτούς που θυσιάστηκαν για εμάς και κυρίως στις γενιές που θα έρθουν μετά και θα έχουν απαιτήσεις από εμάς. Δεν θέλουμε να τους στερήσουμε το δικαίωμα να είναι περήφανοι για τους προγόνους τους -όπως είμαστε και εμείς-. Δεν έχουμε το δικαίωμα να τους στερήσουμε όσα δικαιούνται.

             

Ο Αθλητισμός Ενώνει!

Ο αθλητισμός και ειδικότερα τα ομαδικά αθλήματα από τελούσαν πάντα πηγή έλξεις από το μεγαλύτερο μέρος τις κοινωνίας σχεδόν όλων των χωρών.  Στην Κύπρο και γενικά σε όλοι την Ευρώπη ‘’Βασιλιάς’’ των Σπόρτ θεωρείτε το ποδόσφαιρο με άλλα αθλήματα όπως την Καλαθόσφαιρα και την πετό σφαιρα να ακολουθούν. Πολλοί είναι οι συμπατριώτες μας όπου έχουν φανατικά καθιερώσει τις μέρες που διεξάγονται αγώνες ποδοσφαίρου ως αργίες και παίρνουν επίσης μεγάλο μέρος τις ημέρας σχολιάζοντας τα τεκταινόμενα του Κυπριακού αλλά και του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου που τους Καθηλώνει εβδομαδιαία σε κερκίδες και τηλεόρασης.
    Ο αθλητισμός έχει βαθιά τις ρίζες του  ,δίπλα από αρχαιοελληνικούς αμφορείς που απεικονίζουν στιγμές από την σπουδαιότερη –ίσως- αθλητική διοργανώσει του κόσμου ,τους Ολυμπιακούς αγώνας. Από τότε μέχρι και σήμερα εν έτη 2013 ο αθλητισμός έχει μια γκάμα από σπουδαία γεγονότα να μας υποδείξει τα οποία αποδεικνύουν ότι  «Ο αθλητισμός ενώνει» και είναι σημαντικό όπλο κατά του ρατσισμού.
    Πολλά είναι τα παραδείγματα που θα μπορούσα να αναφέρω για να υποστηρίξω την θέση μου, παρόλα αυτά θα εστιαστώ στα πιο σημαντικά ξεκινώντας από τους Ολυμπιακούς αγώνες στην αρχαία Ελλάδα μέχρι και σήμερα.
    Αρχικά, δεν θα μπορούσαν να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι κάθε φορά που πραγματοποιούνται Ολυμπιακοί Αγώνες στην αρχαία Ολυμπία, κηρυσσόταν αμέσως ανακωχή και η κάθε Πόλη -Κράτος έστελνε τους δικούς τις αθλητές για να λάβουν μέρος στους αγώνες. Αθλητές από διαφορετικές Πόλης -Κράτη που πιθανόν να ήταν και αντίπαλη σε κάποιο πόλεμο, στους αγώνες αγωνίζονταν ισάξια κάτω από το σκήπτρο της ευγενούς άμιλλας και της ανάγκης να τιμήσουν την Πόλη από την οποία κατάγονταν.
    Θα παραμείνω στους Ολυμπιακούς αγώνας και θα σας καλέσω να θυμηθούμε μαζί ένα γεγονός που πραγματικά αποτελούσε και αποτελεί μέχρι σήμερα γροθιά κατά του ρατσισμού. Το 1968 στους Ολυμπιακούς του Μεξικού δύο αφροαμερικανοί ο Τόμι Σμιθ και ο Τζον Κάρλος οι οποίοι κατέλαβαν το Χρυσό και αλγυρό μετάλλιο αντίστοιχα στα 200 μετρα. Την ώρα τις απονομής παίρνουνε την θαρραλέα απόφαση να σηκώσουν ψηλά της γροθιές τους φορώντας ένα μαύρο γάντι -σύμβολο της οργάνωσης μαύρο πάνθηρας που ήταν υπέρ της ισότητας λευκών και έγχρωμων στην Αμερική- και χωρίς να φορούν παπούτσια -θέλοντας να δείξουν την φτώχεια των αφροαμερικάνων-. Με αυτό το τρόπο ήθελαν να καταδικάσουν το ρατσισμό που υπόκεινται οι αφροαμερικανοί και να στείλουν το μήνυμα ανα το παγκόσμιο. Αξιοσημείωτο μπορεί να θεωρηθεί και το γεγονός ότι ο Αυστραλός συναθλητής του από την Αυστραλία ο Πήτερ Νόρμαν στάθηκε δίπλα στους άλλους δύο φορώντας μια κονκάρδα τηςαντιρατσιστικής οργάνωσης OPHR ,θέλοντας να συμμετέχει και αυτός στο σπουδαίο έργο τους.
    Ένα πρόσφατο γεγονός που έγινε πρόσφατα στο νησί μας και το οποίο έστειλε μήνυμα ενότητας και ελπίδας σε όλους ήταν η κίνηση των οπαδών τις Φενέρμπαξιε στο ποδοσφαιρικό Αγώνας ΑΕΛ- Φενερμπαξιέ για το Ευρωπαϊκό Κύπελλο. Οι Τούρκοι ανέβασαν ένα πανό το οποίο έλεγε "Football is Peace and Friendship" έχοντας τις φωτογραφίες ενός Τούρκου ποδοσφαιριστή της Αέλ και ενός Ελληνοκυπρίου παίχτης της Φενερμπαξε.  Το παιχνίδι  δεν είχε "τρίτο ημίχρονο" με τους οπαδούς των δύο ομάδων να περιορίζονται σε συνθήματα αθλητοπρεποι και κρατήθηκαν μακριά από οποιουδήποτε είδους εθνικιστικές οι ρατσιστικές πράξεις.

Τα αστέρια στον Ουρανό

Απο το παράθυρό ανόιγετε μπροστά μου ένας πελόριος παράδεισος

Χιλιάδες μικρα μικρα φωτάκια γεμίζουν τον απέραντο ουρανό

Δεν είναι τόσο η λάμψη, αλλά η μαγεία τους που σε κρατά εκεί.

Απλώνω αφηρημένα το χέρι μου να πιάσω ένα.

Στο τέλος καταληγω να χαμογελω αμήχανα.

Ξέρω πως ποτέ δεν θα φτάσω τα αστέρια

Μα ποτέ μου δεν θα σταματήσω να  προσπαθώ

Αν κλείσω τα μάτια μπορώ να καταφέρω τα πάντα

Μπορώ να βγάλω φτερά και να πιαστώ απ’ τα συννεφα

Και απο εκει να φτασω το αστέρι μου

Το πιο μικρό και λαμπερό αστέρι που περιμένει να με δει

Εκεί εχω κρύψει την καρδιά μου.

μια καλοκαιρινή βραδιά

που πρωταντίκρησα το χαμόγελό σου

Μα τα φτερά μου θα κοπούν

και θα βρεθώ και πάλι στην γή

να  κοιτώ τα άστρα στο ουρανο

μα δεν με νοιάζει,

 ξέρω ότι όποτε το θελήσω μπορώ να ξαναβγάλω φτερά

και να πετάξω μεχρι εκεί που φτάνει η φαντασία μου

Πάει ο Παλιός ο Χρόνος.....

    Το 2012 ήταν μια πολύ σημαντική χρονιά. Τουλάχιστον για μένα.Ξεκίνησε πάρα πολύ δύσκολα και μοναχικά. Παρέα με ένα όπλο και μια γκάμα από γκρίζα όνειρα.Προς τα μέσα του χρόνου και μετά από μια μικρή -ξεχασμένη ποια- περιπέτεια υγείας, είχα φτάσει στο σημείο να πιστέψω πως ακόμα και ο ίδιος ο θεός με μισεί ανυπόφορα.
  Το τελευταίο μισό του χρόνου όμως εξελίχθηκαν δύο συμβάντα που με έκαναν να ξανά χαμογελάσω και να πιστέψω και πάλι στους ανθρώπους.
     Το πρώτο ήταν ότι μετά από 44 χρόνια η ομάδα μου η ΑΕΛ πήρε το πρωτάθλημα. Η πόλη στολίστηκε στα κίτρινα και είδα ανθρώπους που περάσαμε μαζί τόσα πολλά ,να κλαίνε και να γελάνε ταυτόχρονο από χαρά. Ακόμα κατάλαβα επιτέλους ότι ο ρατσισμός δεν οδηγεί πουθενά και πως αν 11 άτομα από διαφορετικές χώρες και Ηπείρους κατάφεραν να ενωθούν μαζί και να μας δώσουν τόση χαρά, με πια καρδιά μπορώ να τους φερθώ άσχημα. Το πιο σημαντικό που διδαχθήκαμε όλοι είναι ότι ποτέ δεν πρέπει να λες "ΠΟΤΕ". Μπορεί να περάσει πολλής καιρός αλλά στο τέλος θα 'ρθούν και καλύτερες μέρες.
      Το δεύτερο και πιο σημαντικό ήταν η γνωριμία μου -καταλάθος- με κάποιους ανθρώπους που με έκαναν να ξαναπιστέψω σε μένα και στις δυνατότητές μου. Δεν μου ζήτησαν κάτι αλλά μου χάρισαν τόσα πολλά. Μου έδειξαν εμπιστοσύνη και με αγκάλιασαν λέγοντας μου με τα μάτια τους πως:" Ότι και αν γίνει εσύ πάντα θα έχεις ένα μέρος να ανήκεις ,εδώ μαζί μας". Σε μια περίοδο που είχα χάσει εντελώς την πίστη μου στους ανθρώπους και γενικά στα πάντα ,εσείς με κάνατε να ξαναπιστέψω. Να πω υπάρχει ελπίδα.Τα γέλια σας,οι φωνές, τα πειράγματα σας, είναι όλα τόσο σημαντικά για μένα.Θέλω πολύ να σας πω ευχαριστώ για όλα αλλά δεν μπορώ να βρω λόγια. Γι' αυτό γράφω μέσα από την καρδιά μου με ότι λέξεις έχω και ίσως με πάρα πολλά ορθογραφικά.

       Καλή χρονιά σε όλους και υπόσχομαι ότι το 2013 θα είναι η χρονιά που θα ανταποδώσω όλα αυτά που τόσο απλόχερα μου χαρίσατε ,σε περηφάνια. Μέσα μου ξέρω ότι ίσως κάποια μέρα απογοητευτώ ή νοιώσω κάπως άβολα, αλλά δεν με νοιάζει. Τουλάχιστον θα έχω την χαρά και την περηφάνεια να με συνοδεύει πάντα αυτή η πρώτη μας εικόνα. :)!!!

Φοβάμαι, Φοβάμαι τα Χριστούγεννα

Είναι κάτι τέτοιες μέρες που φοβάμαι να μεγαλώσω, αυτές τις κρύες νύχτες του χειμώνα που το στολισμένο δέντρο φωτίζει το σαλόνι του σπιτιού.

  Που πήγε η μαγεία που κάποτε ήταν διάχιτη στην ατμόσφαιρα; Χάθηκε και αυτή σαν όλα μας τα παιδικά όνειρα.

Φοβάμαι, φοβάμαι να βγω έξω στο δρόμο και να δω την πόλη στολισμένη. Φοβάμαι, φοβάμαι να περάσω απο τις φωτινές οδούς και να αντικρήσω τα παιδιά να παίζουν αγκαλιασμένα φορώντας κόκκινα σκουφάκια και τραγουδώντας τα κάλαντα. Φοβάμαι ,φοβάμαι γιατί δε νοιώθω τίποτα.

΄΄Χριστούγεννα; Ποια η διαφορά απο τις άλλες περιόδους του χρόνου, σιγά ρε ‘συ μια εμπορική γιορτή είναι΄΄

Αυτά σκέφτομαι και φοβάμαι ακόμα περισσότερο. Όχι τον ΘΕΟ -μήπως με τιμωρήσει για την ύβρη αυτή-  αλλά φοβάμαι μήπως μεγάλωσα. Μήπως έγινα και εγώ σαν όλους του άλλους, του πλαστικούς ανθρώπους που ακόμα και αυτές τις φωτεινές μέρες η καρδιά τους είναι παγωμένη και άδεια.

Μέσα σ’ αυτό το λύθαργο που σιγά σιγά μου τρώει την ψυχή, γυρεύω να βρώ κάποιο να με ξυπνήσει ,κάποιο επίγειο γγελο να με χαστουκίσει και να μου πει ΄΄Σταμάτα να κοιτάς τον καθρέφτη, σταμάτα να ακούς όλους αυτούς τους ψεύτικους ανθρώπους που προσπαθούν να σε πείσουν πως έχεις αλλιωθεί εντελώς. Κρατήσου απ’ τον ώμο μου και όλα θα πανε καλά’’

                Και όταν μου απλώσει τα χέρια για να σηκωθώ και με κλείσει στοργικά στα φτερά του ,δεν θα θυμάμαι τίποτα κακό παρα μόνο τη ζεστασιά που ένιωσα βλέποντας το χαμόγελό του. Και ύστερα θα γίνω και πάλι παιδί, ένα παιδί με καρδιά μεγάλη και ροδοκόκκινα μαγούλα .

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή Παραμύθι για μικρά παιδιά

ΕΙΜΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Είμαι;

Γεννηθήκαμε χωρίς να το θέλουμε, σε μια χρονική στιγμή της παγκόσμιας ιστορίας όπου πληρώνουμε τα λάθη των προηγούμενων γενιών. Να διαμαρτυρηθώ; Δεν μπορώ, αυτό είναι γεγονός αέναο που θα συμβαίνει μέχρι το τέλος του κόσμου. Και αφού δεν γεννήθηκα με την θέληση μου, μπορώ τουλάχιστον να ζήσω όπως αυτή μου ορίζει;

Ώρες ώρες λέω κάτι ηλίθια-ρομαντικά πράγματα. Φαίνεται αν είχα γεννηθεί σε μια άλλη εποχή θα ήμουν οπαδός του Χέρντερ. Κι όμως ακόμα και σήμερα που φτάσαμε  να επικοινωνούμε μπροστά  από μια οθόνη, κανείς μας δεν μπορεί να ζήσει όπως θέλει. Τι μας λείπει; Μα φυσικά η ελευθερία.

Ίσως να ακούγετε υπερβολή και κάποιοι θα προ τρέξουν να πουν ΄΄Είσαι αχάριστος΄΄. Είμαι όμως; Θα μου πεις πως ξέχασα αυτά που πέρασαν οι προγονοί μας,πόσες μάχες έδωσαν για να έχουμε εμείς αυτή την κάποια ΄΄Ελευθερία΄΄ που έχουμε σήμερα. Αν ζούσαν θα ντρέπονταν για τον τρόπο που σκέφτομαι. Άραγε όμως θα ντρέπονται; Θα ήθελα πολύ να είχα 5 λεπτά να μιλήσω με τον Ονήσιλλο, τον Αυξεντίου και τον Σολωμό. Να τους Ρωτήσω: Αδέρφια για πείτε μου,γι’ αυτή την Ελευθερία πολεμήσατε; Γι’ αυτή την κατάσταση δώσατε το αίμα σας; Μήπως είμαι τρελός που  δεν είμαι ικανοποιημένος;

Ξέρω πως οι απαντήσεις τους θα μπορούσαν να δώσουν νόημα στο  άρθρο μου αυτό, αλλά οι νεκροί δεν έχουν λόγω στα έργα των ζωντανών, παρα μόνο η ανάμνηση τους είναι εδώ για να μας ζεσταίνει σε κάτι τέτοιες κρύες νύχτες του στοχασμού.

Και όμως ακόμα προσπαθώ. Προσπαθώ να βρω τι σημαίνει Ελευθερία. Κι άλλες λέξεις με προβληματίζουν, Αγάπη,Φιλία,Πόλεμος ,Θάνατος, όμως χωρίς αυτή πως μπορώ να καταλάβω τα υπόλοιπα.  Θα μπορούσα να ανοίξω ολόκληρους τόμους για να μάθω την αλήθεια όμως ποτέ δεν θα ‘μαι σίγουρος γι΄αυτά που διαβάζω. Δεν ξέρω πόσο ελεύθερος ήταν ο συγγραφέας του την ώρα που τις έγραφε. Ποιος κράταγε το πιστόλι πάνω από το κρόταφο του ελέγχοντας την κάθε του πρόταση.

Γι΄αυτό θα μάθω μόνος την αλήθεια και θα την κυνηγήσω μέχρι να την κατακτήσω, το οφείλω αυτό στον εαυτό μου. Και αν η αλήθεια με πονέσει; Αν η Ελευθερία είναι απλά κάτι φανταστικό που μας μάθανε στο σχολείο για να μπορέσουμε να υπηρετήσουμε τους ΄΄Βασιλιάδες μας΄΄ ;

Μπορεί; Αλλά αυτό δεν θα με πάρει από κάτω.  Ο θεός μου έχει κάνει ένα δώρο, ΜΟΝΟ ένα, μου έδωσε την σκέψη η οποία με την σειρά της γέννησε την κρίση και την φαντασία και μ’ αυτές τις αρετές ο θεός μου είπε: ΄΄Πάρε στον ώμο το δισάκι σου και προχώρα΄΄. Όπου και αν σε βγάλει αυτός ο δρόμος να θυμάσαι,θα είσαι πιο ΄΄Ελεύθερος΄΄ από αυτών που καθησυχάστηκε και απολαμβάνει την Καπουί που του προσφέρουν οι Καπιταλιστές από τον ψηλό τους θρόνο.

Θα συνεχίσω να μιλώ μέσα από την καρδιά μου, γιατί θέλω να γίνω ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, θέλω να αφήσω μια κληρονομιά στα παιδιά μου ανώτερη της προηγούμενης. Έχω μπουχτίσει από την "Ελευθερία" στην οποία με αναγκάσατε να ζω, θα βρω μια άλλη πιο ουτοπική. Και αν ακόμα γελάτε με αυτά που διαβάζεται, πέτρες μπορείτε να βρείτε στο δρόμο και στα χωράφια.

Θα συνεχίσω Μόνος μου όμως και ακόμα και αν με λιθοβολήσετε εγώ ακόμα θα προσπαθώ. Γιατί για μένα ο Βασιλιάς δεν είναι αυτός που μου πίνει το αίμα και χορταίνει με την δική μου πείνα.

Ο Βασιλιάς είναι τα Παιδιά μας, Η νέα γενιά που θα ΄ρθει να κληρονομήσει όλα όσα εμείς θα τους αφήσουμε. Γι΄ αυτούς θα αγωνιστώ,γιατί θέλω να ξέρουν ότι παρά τις φουρτούνες και τις καταιγίδες, είναι πανέμορφη η θάλασσα. 

Γιατί;

Γιατί είναι ΕΛΕΘΕΡΗ

Lets Communicate....with Facebook!!!

              Το Facebook είναι κατά την γνώμη μου το πιο διαδεδομένο ιστοχώρος κοινωνικής δικτύωσης. Χρησιμοποιείτε από πάνω από 1 δισεκατομμύριο χρήστες παγκοσμίως. Ξεκίνησε να λειτουργεί από τις 4 Φεβρουαρίου 2004 και είναι αναπόσπαστον κομμάτι της ζωής μας για σχεδόν μια δεκαετία.

             Το Facebook είναι μια δωρεάν υπηρεσία η οποία είναι ανοιχτή για τον οποιοδήποτε να το χρησιμοποιήσει φτάνει να έχει ένα υπολογιστή, μια σύνδεση στο διαδίκτυο και όρεξη να δημιουργήσει νέες "διαδικτυακές" γνωριμίες. Χρησιμοποιείται από πάρα πολλούς ανθρώπους όλων των ηλικιών αλλά κυρίως την Νεολαία η οποία βρήκε σε αυτό ένα εύκολο και οικονομικό τρόπο επικοινωνίας με τους υπόλοιπους. Έκτος από τα οικονομικά και τα επικοινωνιακά πλεονεκτήματα που προσφέρει, δίνει την δυνατότητα σε κάποιο χρήστη να μοιραστεί του προβληματισμούς του με άλλους ανθρώπους. Ακόμα του δίνει την ευκαιρία να αυτοπροβληθεί και να διεκδικήσει μια -έστω μικρή- αναγνωρίσει των προσπαθειών του από το διαδικτυακό κοινό.

                Μια νέα μόδα θέλει το facebook να αποτελεί πηγή έλξη από διάφορες εταιρείες οι οποίες μυρίστηκαν την επιτυχία του και αποφάσισαν να την εκμεταλλευτούν. Έτσι κάνουν ομάδες μέσα στο κοινωνικό δίκτυο αυτό και με διάφορα τεχνάσματα καλούν εμάς να γίνουμε ''φίλοι'' τους και να βλέπουμε τις διαφημίσεις τους.
                Το facebook όμως έχει και την μαύρη του πλευρά. Από την στιγμή που ότι γίνεται στην ζωή σου το καταγραφής στο δίκτυο αυτό ο οποιοσδήποτε μπορεί να μπει και να μάθει τα ΠΑΝΤΑ για σένα τα οποία φυσικά θα χρησιμοποιήσει εναντίων σου. Πολλές φορές γνωρίζουμε κάποιο που μπορεί να μας το παίζει φίλος αλλά πίσω αυτό το αγγελικό πρόσωπο το οποίο μπορεί να είναι ψεύτικο, ίσως κρύβεται ένας βιαστής, ένας δολοφόνος ή κάποιος που θέλει πάσι θυσία το κακό μας.

Πηγή:
http://expandedramblings.com/index.php/resource-how-many-people-use-the-top-social-media/
http://el.wikipedia.org/wiki/Facebook