Οι οπαδοί της Λεμεσού απαιτούμε ΑΣΦΑΛΕΙΑ

       Στο ψεσινό αγώνα της ΑΕΛ με τον Ερμή (29/3/2014) στο τσίρειο, έγινε ένα απρόσμενο γεγονός που ταρακούνησε τους οπαδούς της γηπεδούχου ομάδας. Την ώρα που βρισκόταν το παιχνίδι στο ημίωρο ένας άτυχος οπαδός της ΑΕΛ έπεσε απο το κάτω κιγκλίδωμα κατευθείαν μέσα στην καταπακτή. Ο νεαρός άντρας έμεινε αρκετή ώρα εγκλωβισμένος εκεί με τους υπεύθυνους του γηπέδου να προσπαθούν να οργανωθούν να το περιθάλψουν, γύρω στο ένα 10'. Έχοντας να αντιμετωπίσουν και τις δυσκολίες που εμπεριέχει ένα γήπεδο σαν αυτό του τσιρείου. Στο τέλος όλα πήγαν καλά και ο νεαρός άντρας επιβιβάστηκε στο ασθενοφόρο ακούγοντας μάλιστα και τα χειροκροτήματα των αδερφών του ΑΕΛιστών που ησύχασαν όταν τον είδαν να προβάλει. Εγώ πάντως σας παρατηρητής της όλης ιστορίας, μόνο ήσυχος δεν ένοιωσα. Αντίθετα ένοιωσα ακόμα ποιο ανήσυχος σιγοψιθυρίζοντας σε ένα φίλο μου εκεί δίπλα πως:

"Αν δεν γίνει επιτέλους γήπεδο στην Λεμεσό,να μου το θυμηθείς θα θρηνήσουμε θύματα σύντομα"

       Καταρχήν για να προλάβω τοποθετήσεις του τύπου: "καλά ρε φταίει το τσίρειο αν ο άλλος ζαλίστηκε τσε έππεσε,  μπορεί να τον εκουντησαν μεν υπερβάλλεις". Σαφέστατα και δεν καταδικάζω το τσίρειο γι΄ αυτό. Παρόλα αυτά η κατάσταση του γηπέδου έκανε την όλη διαδικασία διάσωσης του άτυχου αυτού άντρα ακόμα πιο δύσκολη. Όταν επί πέντε λεπτά προσπαθούν οι νοσηλευτές να βρουν τρόπο να κατέβουν προς την καταπακτή, όταν η επικοινωνία μεταξύ αστυνομίας-νοσηλευτικού προσωπικού- λοιπόν μοιάζει να είναι βγαλμένη από την εποχή των παγετώνων και όταν NAI η ασφάλεια των οπαδών απειλείται τότε σημαίνει πως κάτι πάει λάθος.
      Δεν είναι η πρώτη φορά που ένιωσα ότι το γήπεδο της Λεμεσού σιγά-σιγά ετοιμάζεται να καταρρεύσει. Ας μην ξεχνάμε πως πριν από μερικές μέρες βγήκαν στην επιφάνεια φωτογραφίες από το εσωτερικό του σταδίου που έδειχνα μεγάλα κομμάτια από σουβά και τούβλα να είναι στο πάτωμα από την ένταση που υπήρχε στις κερκίδες πριν(παιχνιδι πρωταθλήματος ΑΕΛ-Απολλων). Μιας και είπα κερκίδες, αλήθεια είχε πάει κανείς στον τελικό του Μαΐου 2013, στο Λεμεσιανό ντέρμπι όπου οι δύο κερκίδες σείονταν για 120'; Τότε πολλοί κατάλαβαν τι εννοούμε το γήπεδο μας εγκαταλείπει. Γύρω στο τέλος του δευτέρου ημιχρόνου όπου η ένταση ήταν στο ζενίθ, έπιασα τον εαυτό μου να παρακολουθεί τις ενώσεις που υπήρχαν στο γήπεδο για να το συγκρατούν και να το στηρίζουν. Ποιος τελικός κυπέλλου; Όταν τις είδα να σείονται και να παλεύουν να κρατηθούν στην θέση τους πάγωσε το αίμα μου και φαντάζομαι πάρα πολλών ακόμα φίλων των δύο ομάδων που ζουν συνεχώς τέτοιες στιγμές.
       Εν κατακλείδι αυτό που ζητάμε σαν φίλαθλοι και οπαδοί των ομάδων της Λεμεσού δεν είναι ένα γήπεδο πολυτελείας, με πανάκριβο εξοπλισμό, ανέσεις και λούσα για να λέμε στους υπόλοιπους της πρωτεύουσας πως έχουμε ''γηπεδάρα''.Αυτά τα αφήνουμε σε αυτούς που θεωρούν το ποδόσφαιρο "business". Εμείς ως φίλαθλοι ζητάμε ένα γήπεδο που να μπορεί να στηρίξει τον δυναμισμό και την αγάπη μας για το ποδόσφαιρο προσφέροντας μας ασφάλεια. Ξέρουμε πολύ καλά σαν λαός πως κάθε φορά που λέμε:"σιωπάτε να περάσουμε.." στο τέλος η τύχη δεν μας χαμογελά. Και αν δεν θέλουμε να θρηνήσουμε ακόμα μια τραγωδία ως λαός, ας κάνουμε το βήμα παραπάνω και ας μεριμνήσουμε ούτως ώστε το μόνο που να μας κάνει να κλαίμε και να στεναχωριόμαστε στο ποδόσφαιρο να είναι ότι έχασε ένα τίτλο η αγαπημένη μας ομάδα.
       ΑΕΛιστα, Απολλωνίστα, Αριανέ.... Ας μην τους αφήσουμε να παίζουν ζάρια με την ζωή την δική μας και των παιδιών μας. Ας ζητήσουμε αυτό που πραγματικά δικαιούμαστε. Ασφάλεια!

Σκακι - Η ζωή Μέσα απο κινήσεις

       Τελικά η ζωή ίσως να είναι ένα πολύ περίεργο παραμύθι στο οποίο πάντα ο πρωταγωνιστής πρέπει να περνάει μέσα από ένα ατελείωτο Γολγοθά για να φτάσει κάπου. Πού; Κάπου που δεν νομίζω να θέλουμε να μάθουμε σύντομα. Μέσα σε αυτή λοιπόν την κατάσταση, νιώθω να είμαι εγκλωβισμένος μέσα σε διάφορα αναπάντητα ερωτήματα όπως το ποιοι είμαστε; Που πάμε; Αλλά κυρίως ποιος θα μπει στην διαδικασία να διαβάσει έστω λίγο από όσα γράφω; Και αφού λοιπόν τα σκέφτομαι όλα αυτά πίνοντας το Freddo espresso μου σκέτο χωρίς γάλα και ζάχαρη λέω να κάνω και εγώ κάτι που συνηθίζω. Θα γράψω μια περίεργη ιστορία που μου κατέβηκε στο μυαλό και θέλω να το μοιραστώ με κάνα δυο φυσιολογικούς ανθρώπους που μπορούν αντικειμενικά να μου πουν: "Φίλε είσαι μεγάλος" ή -στην καλύτερη των περιπτώσεων "Φίλε έχω ένα πολύ καλό ψυχολόγο να σου συστήσω". 
       Ανακαλώντας λοιπόν στο μυαλό το άρθρο ενός φίλου στο οποίο παρουσίαζε τον άνθρωπο με τοίχο -πραγματικά τραγικός- είπα από μέσα μου "Challenge accepted" και πήρα κόλλα και μολύβι (εννοώ άνοιξα την Word και γύρισα την γλώσσα στα ελληνικά. Και ξεκινώ κάπως έτσι...) Πολλοί συγκρίνουν την ζωή με παραμύθι, άλλοι την συγκρίνουν με μια περιπέτεια που δεν έχει τελειωμό, κάποιοι ακόμα ποιο πεσιμιστές θέλουν να μας βλέπουν σαν τα στρατιωτάκια μιας ανώτερης δύναμης που ....(ουπς το έκανα πάλι...τα έβαλα με τον Τόμμυ και το "αφεντικό" του....λοιπόν γράψτε άκυρο και πάμε). Παρόλα αυτά εγώ θα πρωτοτυπήσω και θα παρομοιάσω την ζωή με μια παρτίδα σκάκι. Και πριν αρχίσετε τα γνωστά "ρε πελλέ τι εσκέφτηκες πάλε" ή "Πεεεε τσε ενόμιζα εν να σοβαρευτείς επιτελούς" κάντε το κόπο να διαβάσετε και την συνέχεια γιατί πραγματικά έκανα ώρα να καταλήξω σε αυτή την τοποθέτηση. Αρχικά σκεφτείτε τον εαυτό σας σαν το κυρίαρχο του παιχνιδιού ,αυτόν που η ζωή του αξίζει πολλά και αν χαθεί, τελειώνει μαζί του και το παιχνίδι. Συγχαρητήρια μόλις γίνατε ο "βασιλιάς" και μπορείτε να κάνετε ένα βήμα προς οποιαδήποτε ευθεία ή γωνιά θέλετε ( τι περιμένατε δηλαδή να γίνεις ο Σούπερμαν). Ας δούμε λοιπόν με ποιους αντιστοιχούν οι υπόλοιποι χαρακτήρες. Η βασίλισσα είναι κάτι το ξεχωριστό για σας βασιλιά, είναι αυτός ο άνθρωπος που έρχεται στην ζωή σας και περιμένετε να γίνει για σας το άλλο σας μισό, ένας σύντροφος στην ζωή και στον έρωτα. Οι αξιωματικοί είναι αυτοί που θα ξεχωρίσετε και με το ξίφος σας θα εντάξετε στο νοητό σας βασίλειο σαν οι δικοί σας άνθρωποι, οι φίλοι σου που θα σας στηρίξουν, θα πολεμήσουν δίπλα σας και θα χαρούν μαζί με την χαρά σας (τουλάχιστον στην θεωρία). Οι Πύργοι είναι οι γονείς σας, αυτοί που θα σταθούν μπροστά σας σε κάθε κίνδυνο και θα γίνουν το τοίχος σας ενώ μεγαλώνετε και ετοιμάζεστε να βγείτε έξω στην μάχη (είσαι και αδύναμος βασιλάκο μου ,που να πας μονάχος). Τέλος οι ιππείς είναι η διάφοροι συνεργάτες που κάνουν πάντα ένα βήμα μπροστά για να μπορέσετε να προχωρήσετε και να κάνετε μεγάλα πράγματα (ενώ ταυτόχρονα θα σας σκάβουν το λάκκο για να τα οικονομήσουν). Υπέροχαααα! Ξέχασα όμως κάτι; Το στρατιώτη; Τι να σας κάνει όμως ο στρατιώτης, το πιο ασήμαντο και αδύναμο πιόνι, ανάξιο να αντιμετωπίσει στο παιχνίδι οποιοδήποτε από τους άλλους αντιπάλους. Απλά υπάρχει σε μεγάλο βαθμό για να σας την σπάει.     
         Λοιπόν τώρα πέρα απ' την πλάκα πρέπει να το ξέρετε αυτά τα πιόνια είναι απλά.....Ότι καλύτερο σας έχει συμβεί. 
         Υπάρχει ένας νόμος στο σκάκι που θέλει το στρατιώτη να ταξιδεύει ολόκληρο το στάδιο και με το που θα φτάσει στο τέλος να γίνεται οποιοδήποτε πιόνι είναι εκτός παιχνιδιού. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως πολλοί άνθρωποι που εμείς θεωρούμε σημαντικούς, ίσως να μην είναι ακριβώς αυτό που εμείς νομίζουμε και αργά η γρήγορα θα θελήσουν να βγουν από τη ζωή μας γιατί απλά... δεν μας χρειάζονται πλέον. Υπάρχουν όμως και αυτοί που θεωρούμε ασήμαντους και ξέρουμε πως...αν τους χάσουμε θα αντιδράσουμε κάπως: "τι είχαμε, τι χάσαμε". Παρόλα αυτά τα στρατιωτάκια ίσως να μας νοιάζονται λίγο περισσότερο από όσο θα θέλαμε και όσο αδιαφορούμε αυτοί κάνουν βήματα για να γίνουν βασίλισσα δίπλα μας. Επιμένουν, συνεχίζουν, τολμούν περνούν μέσα από τέρατα και στο τέλος πατούν στην κορυφή. Δυστυχώς όμως εσείς (αγαπητέ βασιλιά) δεν έχετε καταλάβει ότι κάποιος ασήμαντος στρατιωτάκος παρά την αδιαφορία και την περιφρόνησή σας, ακόμα προσπαθεί. Αφού λοιπόν δεν έχετε αφαιρέσει από το παιχνίδι την βασίλισσα που δε σας βλέπει καν για βασιλιά της και ο στρατιώτης αποχωρεί από το παιχνίδι σαν νικημένος ονειροπόλος μαχητής που δεν κατάφερε να σας δώσει όσα -νόμιζε- αξίζετε. Προτάσεις να γίνει αξιωματικός καλύτερα κρατήστε τις για τον εαυτό σας, δεν είναι κανένα σκυλάκι που ζητά την ευγνωμοσύνη σας. Και όταν θα φτάσετε στο σημείο να μείνετε μόνοι στην πίστα και μπροστά σας θα απλώνεται ένας στρατός από αντιπάλους, σκεφτείτε για μια μόνο φορά "Τελικά κάπου κάποτε υπήρχε ένας ασήμαντος στρατιώτης που ήθελε να γίνει δίπλα μου όλα όσα είχα ονειρευτεί, αλλά για μένα ένας απλός στρατιώτης θα είναι πάντα ένα ασήμαντο πιόνι"

Το κοινό μεταξύ ανθρώπου και τοίχου

  

Βρέθηκα τυχαία στην άκρη μιας αρκετά περίεργης συζήτησης και παρακολουθούσα βαριεστημένος τον τρόπο με τον οποίο οι δύο συνομιλούντες συζητούσαν για έναν άνθρωπο και τον έκαναν να μοιάζει σαν ένα "κομμάτι από κρέας". Και ενώ καθ’ όλη την διάρκεια που τους άκουγα προσπαθούσα να συγκρατηθώ και να κρατηθώ πίσω δύο μεγάλες αντίπαλες δυνάμεις τα έβαζαν μαζί μου. Σαν τα δύο μικρά τερατάκια που εμφανίζονται δίπλα από κάθε χαρακτήρα των κινουμένων σχεδίων με την μορφή του άγγελου και του διαβόλου, η υπομονή και η περηφάνια προσπαθούσαν να με πείσουν να πράξω ανάλογα.

Διαβολάκος: "Πήγαινε ρε συ Θράσο πες του τι γίνεται γιατί έχω κουραστεί να τις ακούω μέσα από τα αυτιά σου" 

Αγγελάκι: "Μην τον ακούς φίλε το σωστό είναι να μείνεις εδώ. Δεν είναι σωστό να μπείς στη μέση της κουβέντας τους"

Και ενώ τους άκουγα με την γνωστή «καρτουνιστική» απελπισία, το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στο τοίχο του απέναντι κτηρίου....τον τοίχο; Αυτό ήταν, χαμογέλασα και παραμιλόντας τα εξής λόγια: "Λοιπόν αγγελάκι έφυγες, ο συνάδελφος σου του κάτω κόσμου έχει δίκαιο " πήγα προς το μέρος τους.

Στάθηκα κάπως περίεργα απέναντι τους και τους χαμογέλασα για να λάβω την προσοχή τους (ήταν κοπέλες και όπως λέει και ένας θεωρητικός "το χαμόγελο ενός άντρα μπορεί να πείσει μια γυναίκα να κάνει τα πάντα") και τις διάκοψα όσο ποιο ευγενικά μπορούσα:

"Συγνώμη να σας πω κάτι σας ακούω έδω και ώρα και δεν μπορώ να μην επέμβω, ξέρω ότι δεν είναι σωστό. Παρόλα αυτά σας παρακαλώ κάντε το κόπο να δείτε αυτόν τον ανθρωπάκο περισσότερο σαν τοίχο και λιγότερο σαν κρέας"

Οι κοπέλες σάστισαν και η μια άρχισε να ψηλογελάει με ένα τόνο κάπως ειρωνικό νομίζοντας ότι μιλούσε με κάποιο τρελό. Παρόλα αυτά έπρεπε να πω αυτό που ένοιωθα γι’ αυτό συνέχισα.

"Χαίρομαι που γελάτε αλλά φαίνεται δεν καταλάβατε τι εννοώ. Δείτε αυτό τον τοίχο με τα γκράφιτι απέναντι. Σκεφτείτε τα στάδια που χρειάστηκαν από την ημέρα που κτίστηκε μέχρι να φτάσει ως εδώ. Αρχικά έχουμε τον τοίχο σε εντελώς απλουστευμένη μορφή, το πιο σημαντικό στάδιο. Στην συνέχεια ο τοίχος βάφτηκε με διάφορα χρώματα που το καθένα είχε κάτι να αντιπροσωπεύσει ή απλά ήταν καλέσθητα στο μάτι, αυτό είναι το δεύτερο στάδιο και δεύτερο σε σημαντικότητα. Το τελευταίο στάδιο και λιγότερο σημαντικό είναι αυτό της δημιουργίας των γκράφιτι και των αυτοκόλλητων".

Οι κοπέλες ακόμα με κοίταζαν με περιέργια αλλά τα τελευταία μου λόγια θα ξεκαθάριζαν την όλη κατάσταση:

"Τώρα θα με ρωτήσετε ποιο είναι το "point" μου; ωραία σκεφτήτε τώρα την αντίθετη διαδικασία αλλά με άνθρωπο. Πώς γίνεται αυτό; Όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο το πρώτο πράγμα που σε ελκύει από αυτόν είναι η εξωτερική του εμφάνιση. Τον/την βλέπεις και ανάλογα με τα γούστα σου επιλέγεις αν σου αρέσει ή όχι. Το ίδιο συνέβηκε και με την περίπτωση των γκράφιτι απένταντι μας τα οποία ουσιαστικά μας έκαναν να γυρίσουμε και να δούμε τον τοίχο.

Στο δεύτερο στάδιο είναι το σημείο όπου από την ομορφιά μεταφέρεσαι στο μυαλό. Εκεί θα βρεις τον χαρακτήρα, τις σκέψεις, τις ιδέες, τα όνειρα, την ευφυΐα που κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος. Σε αυτό το στάδιο μπορείς ακόμα και να γοητευτείς από κάποιο άνθρωπο. Αν το συγκρίνουμε με τον τοίχο απέναντι, είναι το σημείο που έχει μόνο μπογιά. Το κόκκινο (αριστερός, ενθουσιώδης, δυναμικός, Σαλαμινέος) ,το μπλε (λυπημένος, δεξιός, μετριοπαθείς, Απολλωνίστας), Το κίτρινο (εκδικητικός, ΑΕΛ, ουδέτερος, φωτεινός) κ.α.

Το τρίτο και πιο σημαντικό στάδιο είναι εκεί όπου από το μυαλό μεταφέρεσαι στην ψυχή του ανθρώπου και αρχίζεις να μαθαίνεις πώς νοιώθει, τα συναισθήματα του, το πόνο που νοιώθει. Σε αυτό το σημείο μπορεί και να τον ερωτευτείς. Το ίδιο συμβαίνει και με αυτόν τον τοίχο. Αν αφαιρέσεις την μπογιά θα δεις την πραγματική μορφή αυτού του τοίχου, χωρίς στολίδια και ταμπέλες. Παρόλα αυτά θα δεις και τις χαραματιές τα σπασμένα κομμάτια και τα φθαρσίματα που δεν είδες πριν. Αυτό είναι γιατί όπως και με τον άνθρωπο πίσω από τα στάδια ένα και δύο, τοίχος και άνθρωπος κρύβουν καλά το πόνο τους και συνεχίζουν να υπάρχουν αρμονικά με το σύνολο".

Και ενώ με κοιτούσαν και οι δύο με βλέμμα γεμάτο απορία και συνάμα απόγνωση, αποφάσισα να κάνω ένα ακόμα ειρωνικό κλείσιμο συζήτησης όπως πάντα μου αρέσει: "Και για να τελειώνουμε κορίτσια γιατί κάποιοι έχουμε και πιο σοβαρές δουλειές, αφού έχετε την δύναμη να κατηγορείτε κάποιον επειδή δεν σας γέμισε το μάτι, τότε βρείτε την δύναμη να δοκιμάσετε να περάσετε τα στάδια που μόλις σας είπα για να δείτε πραγματικά τι κρύβετε πίσω από αυτό το άνθρωπο".

Η δωρεάν Παιδεία δεν είναι επένδυση, ειναι δικαίωμα

          

                    Εν έτει 2013 όπου το νησί μας βρίσκεται στην μέση μιας απο τις μεγαλύτερες παγκόσμιες καπιταλιστικές κρίσης όλων των εποχών, η παιδεία -και κυρίως η δωρεάν - έχει καταντήσει να παρουσιάζετε απο πολλούς ως "επένδυση".

                Απο την προ εφηβική ηλικία διδασκόμαστε απ' το σχολείο την αξία της δωρεάν παιδείας και τις διάφορες θυσίες των προγόνων μας -αιματοχυσίες και αγώνες- για να την γευόμαστε εμείς σήμερα. Αυτό το εκτιμούμε και  μας δεσμεύει το αόρατο πέπλο της ευθύνης να προστατεύσουμε το δώρο αυτό -δωρεάν παιδεία- με νύχια και με δόντια .

                Δυστυχώς με τα λύπης μου παρατηρώ ανθρώπους με αρκετά υψηλό επίπεδο μόρφωσης και εμπειρία σε διαφορά πολιτικά και εκπαιδευτικά στρώματα , να θεωρούν την παιδεία ως ένα κοινωνικό αγαθό που γίνεται σπουδαία επένδυση "υπο προυποθέσεις". Όπως πολύ καλά καταλάβατε ο όρος υπό προ υποθέσεις είναι αλληλένδετος με αυτό της επιβολής διδάκτρων και "εισφορών" από πλευράς μαθητή, φοιτητή και γενικά του ανθρώπου που ζητά πρόσβαση στην μόρφωση.

                Βλέποντας όλα αυτά να συμβαίνουν γύρω μας και με την παρούσα κυβέρνηση να επικροτεί δια των αντιπροσώπων της στα διάφορα όργανα εξουσίας ιδεολογικές αντιλήψεις σαν και αυτές, μια ηθική υποχρέωση σιγοβράζει μέσα στην νεανική μου συνείδησή. Πως μπορούμε εμείς, οι σημερινοί νεολαία να αφήνουμε τους κεφαλαιοκράτες και τους προασπιστές τους να καμπυλώνουν αξίες τις οποίες κάποιοι συνομήλικοι μας της προασπίστηκαν ακόμα και κάτω απο τους τροχούς των Τανκς.  ΨΩΜΙ! ΠΑΙΔΕΙΑ! ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! Αγαθά που κερδήθηκαν με αγώνες και δεν ξεπουλιούνται σε κανένα και με τίποτα

                Καλώ όλους τους συμφοιτητές μου, τους μαθητές των σχολίων καθώς και κάθε μορφής προοδευτικό άνθρωπο, να πει ένα τεράστιο ΟΧΙ σε όλους αυτούς που απειλούν την δωρεάν παιδεία και την θεωρούν είδος πολυτελείας. Ας μην αφήσουμε τους στυγνούς καπιταλιστές να οδηγήσουν την νεολαία μας στο βωμό της αμάθειας και της μιζέριας, ώστε να ικανοποιήσουν το προσωπικό τους θεό, το Κεφάλαιο.

                Ως η Νεολαία της Κύπρου, έχουμε δύσκολο έργο μπροστά μας παρόλα αυτά έχουμε πίσω μας μια σπουδαία παρακαταθήκη που θέλει την νεολαία να χαράζει το δρόμο προς την πρόοδο και την ισότητα. Μπορεί εμείς εδώ στην Κύπρο να μην έχουμε το Πολυτεχνείο (1973) αλλά έχουμε ένα ΤΕΠΑΚ και ένα Πανεπιστήμιο Κύπρου που οφείλουν να γράψουν την δική τους Ιστορία.

Τα μικρά φωτάκια στο τρομακτικο πάρκο

     Κάπου στην άκρη αυτού του δρόμου ,εκεί που το φως βρίσκεται σε τρομακτικά χαμηλή συχνότητα και τα δέντρα σχηματίζουν ένα περίεργο αλλά ταυτόχρονα μέτριο σε μέγεθος  τετράγωνο, στεγάζεται ένα περίεργο και μυστηριώδες πάρκο.
    Πίσω απο τα πανέμορφα πεύκα που ο χορός τους μαγεύει τους περαστικούς, πίσω ακόμα και απο τα σκουριασμένα παιχνίδια - κυρίως κούνιες και μια τσουλήθρα- που είναι βεβηλομένα με διάφορα στιχάκια όπως " Α+ Γ = L.F.E", "A.C.A.B."," Κάτω ο Χίτλερ Θράσος", υπάρχει ένα μυστηριώδες πέπλο που ξυπνά τις πιο απύθμενες ανθρώπινες φαντασίες.
    Δεν θυμάμαι πόσο ήμουν όταν πρώτο άκουσα τον αστικό μύθο του "μοναχικού ιππότη του πάρκου" ,αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσω ούτε μια λέξη απο τον παππούλη που μου τον ανέφερε πρώτη φορά. Όσο ενδιαφέρον και να ήταν η ιστορία του, τα μουδιασμένα του χέρια και τα βουρκωμένα απο την υπερένταση μάτια του, έκαναν την ιστορία ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.
     "Άκου μικρέ μου, αυτό το πάρκο κάθε βράδυ έρχεται και το επισκέπτεται ένα περίεργος και μοναχικός άντρας. Ο μύθος λέει πως κρατά στα χέρια του πάντα ένα λουλούδι, φαίνεται πως θέλει να το δώσει σε κάποιο. Όταν το φεγγάρι σιγα σιγά ετοιμάζεται να πάει για ύπνο ο "άντρας" λυπημένος αφήνει το λουλούδι του πάνω στην κούνια που καθόταν όλο το βράδυ και εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει πίσω του κάτι άλλο που να αποδεικνύει αν είναι αληθινός η όχι. Βέβαια νεαρέ μου όλα αυτά είναι απλά φαντασίες των ανθρώπων., Και 'γω όταν έχασα τον γιο μου έπλαθα φανταστικές ιστορίες αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ ποιο θλιβερή απο ένα τρελαμένο που καταστρέφει κήπους και διασκεδάζει τα μεσάνυχτα σε πάρκα"
    Η ιστορία του παππούλη ήταν πάρα πολύ τρελή ,αλλά κάτι μέσα μου με τραβούσε να πάω προς τα εκεί, η αλήθεια είναι πως φοβόμουν, τα πόδια μου έτρεμαν ακόμα και την μέρα ,πόσο μάλλον να πήγαινα νύχτα. Πάρα πολλές μέρες είχαν περάσει απο τότε και συχνά πυκνά, κάτι  πρωινά πριν πάω στο σχολείο πήγαινα στο πάρκο και έπαιρνα το λουλούδι που τάχατες είχε αφήσει ο τρελαμένος ιππότης. Το κοιτούσα περίεργα, νομίζω και αυτό με κοιτούσε κάποτε. Μέχρι που έπιανα τον εαυτό μου να του μιλάει: "λοιπόν μικρο, όμορφο και περίεργο λουλούδι, ποιος τρελάρας σε άφησε εδώ; και κυρίως ποιος είναι ο προορισμός σου;". Όταν καταλάβαινα τη έκανα γινόμουν πάντοτε κόκκινος και πήγαινα κατευθείαν στο σχολείο μου ,όπου ξεχνούσα το θέμα μέσα απο διάφορες εντελώς "ανθρώπινες" συζητήσεις του τύπου ''πως τα πήγε η ΑΕΛ στο ψεσινό ματς", "γιατί δεν έφερα έτοιμη την εργασία μου",ακομα και "πόσο όμορφο είναι το κορίτσι στην διπλανή τάξη".
    Έφτασα μετά απο πολλά χρόνια στο Λύκειο και η ιστορία αυτή παρέμενε το ποιο άλυτο μυστήριο της ενορίας μου. Ο παππούλης ζούσε ακόμα αλλά ήταν πολύ άρρωστος και ήταν μόνιμα ξαπλωμένος στο κρεβάτι του κρατώντας αγκαλιά την φωτογραφία του πεθαμένου του γιου. Πήγαινα πολύ συχνά να το επισκεφτώ αλλά έβλεπα στα μάτια του ότι σιγόσβηνε και αυτό με πονούσε πολύ. Πήρα λοιπόν την θαρραλέα -την τρελαμένη για να είμαι ακριβής- απόφαση να του κάνω ένα δώρο, κάτι που θα τον συνόδευε στις πύλες του παραδείσου .Θα του έβρισκα και θα του έφερναν τον "μοναχικό ιππότη του πάρκου"
    Η επιχείρηση είχε στηθεί  εξαιρετικά με την κάθε λεπτομέρεια να είναι εντελώς μελετημένη. Δεν θα μπω στην διαδικασία να περιγράψω το σχέδιο γιατί φαντάζομαι δεν είναι αυτό που σας ενδιαφέρει, αυτό που ενδιαφέρει πραγματικά τους πάντες είναι το πως.Με το που το ρολόι μου κτύπησε 00:00 η κούνια άρχισε να κινήτε και ένας νεαρός άντρας βρέθηκε καθισμένος σ' αυτή με ένα πανέμορφο λουλούδι στο χέρι. Το αίμα μου πάγωσε, το σώμα μου είχε κοκαλώσει και όλη η ζωή μου περνούσε μπροστά μου σαν ταινία παλιά που θα έσβηνε μέσα στα χέρια του "φαντάσματος"; του "Κλέφτη"; του  "τρελαμένου συμπολίτη μας";
     Ο περίεργος αυτός τύπος που το πρόσωπο του ήταν κρυμμένο πίσω απο ένα μεγάλο καπέλο ,μου έδειξε την διπλανή κούνια και μου είπε να καθίσω δίπλα του. Αν και έτρεμα, και κρύωνα απο το φόβο κάτι μου έλεγε πως αυτή η νύχτα θα σημάδευε όλη μου την ζωή, και πραγματικά δεν έκανα λάθος. Με το κεφάλι κατεβασμένο και την ψυχή στα πόδια τον ρώτησα: " θέ...θέλεις...να ..να μ.. μου π..πεις...." δεν πρόλαβα να τελειώσω την ερώτησή μου και αυτό σήκωσε το δάκτυλο προσπαθώντας να με διακόψει. Τρόμαξα τόσο πολύ αλλά αυτός με καθησύχασε.
     "Μικρέ μου φίλε. Ηρέμησε, δεν χρειάζεται να φοβάσαι, δεν θα σου κάνω κακό. Μην με ρωτήσεις τίποτα, ήδη ξέρω γιατί είσαι εδώ και ξέρω τι θες να μάθεις. Θα τα μάθεις όλα. Όταν ήμουν μικρός σύχναζαν σε αυτό το μικρό πάρκο μαζί με τον πατέρα μου και παίζαμε μαζί ώρες ολόκληρες με τα γέλια μας να ξεσηκώνουν τους γείτονες γεμίζοντας τους χαρά. Δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια και είχαν πλέον γίνει μεγάλος άντρας έτοιμος να ανοίξω το δικό μου σπιτικό. Ο πατέρας μου και εγώ τσακωνόμασταν συνέχεια γιατί μου έλεγε να πάω να σπουδάσω, ένω έγω δεν ήθελα, ήθελαν να έχω την μηχανή μου και να γυρίζω σε όλη την Κύπρο. Τώρα θα μου πεις πως θα ζούσα; Έκλεβα, Κτυπούσα και έκανα βρώμικες δουλειές για να βγάζω τα προς το ζειν, όμως ο πατέρας μου που να το δεχτεί. Ένιωθε πως ο γιος του ο μονάκριβος τον είχε προδώσει και ο μονάκριβος του γιος ένιωθε πως δεν τον αγαπούσε και έτσι έφυγε απ' το σπίτι. Δεν πέρασαν δυο μήνες και μια συμμορία απο εγκληματίες με τσάκωσε, ήξεραν το παρελθόν μου και τα προβλήματα που δημιούργησα σε κάτι δικούς τους και χώρις οίκτο με έστειλαν στην θάλασσα να κοιμάμαι μαζί με την αγαπημένη μου μηχανή. Απο τότε δεν ξερω τη απέγινε ο πατέρας μου ,δεν ξέρω αν ζει αλλά ελπίζω να ζεί. Θέλω πριν φύγει να του πω κάτι. Να του πω πόσο πολύ τον αγαπώ ,να του πω πως ποτέ μου δεν του κράτησα κακία και πως ότι έκανε ήταν για το καλό μου. Ήμουν αχάριστος, δεν εκτίμησα τίποτα και το πλήρωσα με τον χειρότερο τρόπο. Φέρνω πάντα μαζί μου ένα λουλούδι, μια ορχιδέα που του αρέσει πολύ, ίσως έτσι να καταφέρει να με συγχωρέσει για όλα όσα του έκανα, και ίσως σε αυτό εδώ το μέρος που περάσαμε μαζί τόσες χαρούμενες στιγμές μαζί ,να καταφέρουμε να είμαστε μαζί χαρούμενοι για τελευταία φορά. "
     Τα μάτια μου είχαν βουρκώσει και ο φόβος είχε ηττηθεί απο ένα συναίσθημα ποιο ψυχοφθόρο, αυτό του πόνου. Στο τέλος νικήθηκα και ξέσπασα σε κλάματα ,δεν ήθελα να μιλήσω, δεν ήθελα να πονέσω μια είδη πονεμένη ψυχή. Δεν πέρασε πολλή ώρα και το ένα χαμόγελο περίεργο ζωγραφίστηκε στα χείλι του. Άπλωσε το χέρι και που έδωσε την ορχιδέα. Τα δάκρυα μου στέγνωσαν και πήρα την ορχιδέα στα χέρια μου έχωντα τα μάτια μου καρφωμένα πάνω του.
     "Καταλαβαίνω!!! Αλλά δεν πειράζει σύντομα θα είναι χαρούμενος, αλλά όχι μαζί μου. Στην πόλη των αμαρτωλών δεν χωρά ένας άγιος άνθρωπος. Κάνε μου μια χάρη πάρε το λουλούδι και δώστω στον πατέρα μου, μην κλάψεις μπροστά του, αλλά πες του κατα λέξη ότι σου πως. Γέρο ,ελπίζω να έχει ετοιμαστεί καλά για το μακρύ ταξίδι προς τον παράδεισο, εκεί θα σας στείλουν ανθρώπους σαν εσένα. Πριν φύγεις όμως πάρε μαζί σου αυτό, ένα μεγάλο αληθινό Σ' ΑΓΑΠΩ. Μέσα απο αυτό θα βρεις κρυμμένα όλα τα συγνώμη, σ' ευχαριστώ, μου λείπεις που ΄τοσο πολύ λαχτάρισα να σου πω, αλλά δεν πρόλαβα. Κράτα αυτή την ορχιδέα στα χέρια σαν θα φεύγεις και αυτή θα σου δείξει τον δρόμο, το δρόμο για το μέρος που εγώ αρνήθηκα να πάω γιατί αρνήθηκα να σε ακούσω. Καληνύχτα πατέρα, σ' αγαπώ."
     Και ένω μιλούσε και τα δάκρυα μου πότιζαν το χώμα του πάρκου ,γύρισα πάνω του να τον αγκαλιάσω αλλά δεν ήταν εκεί ,είχε φύγει ,είχε πάρει τον δρόμο για να αναπαυθει η ψυχή του.Ποτέ όμως δεν μου είπε ποιος ήταν ο πατέρας του και που θα το έβρισκα.
     Το επόμενο πρωί πήγα στο παππούλη που μου είχε πει την ιστορία έτοιμος να του αποκαλύψω την ιστορία και να μου πει μήπως ξέρει αν ζει αυτός ο άντρας. Όταν είδε την ορχιδέα χαμογέλασε, μου είπε να καθίσω ,πήρε την ορχιδέα και εγώ του αφηγήθηκα την ιστορία κατά γράμμα. Μέσα στο ενθουσιασμό μου είχα παρατηρήσει κάτι περίεργο. Ο παππούλης είχε αρχίσει να κλαίει και βαστούσε σφιχτά την ορχιδέα σαν να 'ταν για αυτό ,ότι ποιο σημαντικό είχε, η μήπως ήταν; Γύρισε προς το μέρος μου και μου έδωσε την φωτογραφία που ως προχτές φυγούραρε ως το ποιο πολύτιμο του αγαθό, μου χαμογέλασε και ψιθύρισε κοιτώντας στον ουρανό: " Και εγώ τον αγαπώ, τον αγαπώ πολύ και όπως και ναν ο παράδεισος ,μόνο η κόλαση θα με κάνει ευτυχισμένος, γιατί εκεί θα είμαι μαζί του"
     Μα αυτά τα λόγια ο παππούς έσβησε αφήνοντας πίσω του ένα μεγάλο χαμόγελο. Συγκινημένος απο την στιγμή ,είχα ξεσπάσει σε κλάματα σφίγγοντας στα χέρια μου την φωτογραφία που μου έδωσε ο παππούς ,ήταν μια φωτογραφία με τους δυο τους στο πάρκο της γειτονιάς να παίζουν χαρούμενη πάνω στην κούνια .
     Σήμερα, αν ο δρόμος σας φέρει έξω απο το πάρκο αυτό, θα δείτε δύο μικρά καντηλάκια να φωτίζουν το σκοτεινό αυτό μέρος του δρόμου. Δύο μικρές πύρινες φωτίτσες που ζεσταίνουν και σμίγουν της ψυχές αυτόν το  δύο αγαπημένων αντρών που το μόνο που τους ένωνε ήταν η Αγαπη.

Μια ιστορία μεταξύ δύο φίλων

     Χθες το βράδυ τα πείνα με ένα παλιό καλό μου φίλο σε ένα μικρό φοιτητικό καφενείο της πλατείας ηρώων. Το βράδυ κυλούσε αργά και ευχάριστα και εγώ δεν έχασα την ευκαιρία να του αναλύσω όλα όσα έχω περάσει την τελευταία χρονιά μετά την απόλυση μου από τον στρατό.

     Ο φίλος μου είναι από τα άτομα που είναι πάντα σκέφτηκα, δεν αγαπούν κανένα και τους αρέσει απλά να παραπονιούνται για το πόσο μαύρη είναι η ζωή τους. Που και που κάνει όνειρα αλλά είναι πολύ πεσιμιστής για να τα κυνηγήσει μέχρι τέλους. Ακόμα και οι φίλοι του (πλην κάποιων εξαιρέσεων) δεν νοιάζονται καν αν ζει ή αν πέθανε. Όλα αυτά τον έκαναν να μισοί τους ανθρώπους και να αναζητά απλά την ηρεμία και την απομόνωση που αργά αργά του τρώει τα σωθικά.

    Στην πολλή κουβέντα και ενώ το μπουκάλι άδειαζε σιγά σιγά, ο φίλος μου -που ήταν πάντα σκυφτός- σήκωσε το κεφάλι του ψηλά με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε κάτι που περίμενα πάρα πολύ να το ακούσω από αυτόν:

-Θράσο, Δεν μπορώ να σε καταλάβω. Είσαι συνέχεια με ένα ηλίθιο χαμόγελο στα χείλη. Πότε το απέκτησες ; Είσαι συνέχεια χαρούμενος. Ποιος; Εσύ που πάντα ήσουν μόνος και απογοητευμένος από την ζωή. Τη άλλαξε ρε φίλε για πες μου; Απέκτησες ξαφνικά λεφτά; αφού το ξέρω πως όχι. Μήπως ερωτεύτηκες; αφού το ξέρω πως είσαι μόνος. Θα ήθελα πολύ να μάθω πως άλλαξε έτσι η ζωή σου. Πως το μικρό μελαγχολικό αγόρι με το όπλο επ' ώμου και τα μάτια συνεχώς βουρκωμένα έγινε αυτός ό άνθρωπος που βλέπω εδώ μπροστά μου.

Καθώς τον άκουγα όλες αυτές οι εικόνες περνούσαν από μπροστά μου σαν μια παλιά ταινία που είναι βασισμένη πάνω σε πραγματικά γεγονότα. Παρόλα αυτά το μόνο που είχε καταφέρει είναι να δυναμώσει ακόμη πιο πολύ το χαμόγελο μου και με μάτια βουρκωμένα -από την χαρά αυτή την φορά- πήρα μια βαθιά ανάσα και του είπα:

- Καταλαβαίνω το λόγο που νιώθεις παράξενα. Που όλο αυτό το βλέπεις ένα παράξενο και ουτοπικό αποτέλεσμα τον παλιών καιρών που περάσαμε μαζί. Αλλά φίλε αυτό πάντα ονειρευόμασταν και οι δυο. Με ρωτάς αν έχω βγάλει λεφτά. Τη να τα κάνω; με τα λεφτά δεν αγοράζεις τα πιο σημαντικά πράγματα, παρα μόνο σκοτώνει και αυτά που πραγματικά έχουν αξία εις το όνομα της απληστίας. Θες να μάθεις αν είμαι ερωτευμένος; όχι δεν είμαι, είμαι μόνος αλλά έχω πιο σημαντικούς ανθρώπους στην ζωή μου. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που με έκαναν να πιστέψω σε μένα να ανεβώ στον θρόνο που πάντα ονειρευόμουν, στο θρόνο της "χαράς" και να κάνω τα πάντα για αυτούς. Όσο για το χαμόγελό, εγώ δεν έκανα τίποτα. Άλλη πήραν μελάνι και χρώματα και το ζωγράφισαν τόσο μεγάλο, όσο οι ωραίες στιγμές που έχουμε περάσει μαζί. Και αν λες πως δεν έχω αγάπη κάνει λάθος. Το χω ξαναπεί μα εσύ δεν με άκουσες ....Μ' αρέσει να χαμογελώ, γιατί το χαμόγελο που θα λάβω πίσω είναι ο πιο σημαντικός θησαυρος του κόσμου.

Και καθώς μιλούσα ο φίλος μου είχε αρχίσει να δακρύζει, ένοιωθε άβολα και κοιτούσε δεξιά και αριστερά σαν να ήθελε να κρύψει τα συναισθήματα του, αλλά ότι και αν κάνει από μένα δεν μπορεί να κρυφτεί. Μόλις τελείωσα σήκωσε το κεφάλι προς τα πάνω μου χαμογέλασε και με μάτια γεμάτα χαρά μου είπε.

- Ευχαριστώ ρε φίλε, ευχαριστώ που με κάνεις περήφανο. Ήμουν σίγουρος πως το μέλλον θα ήταν χαμένος και μαύρο αλλά ο θεός δεν σε άφησε έτσι, έφερε στον δρόμο σου ανθρώπους που το γέμισαν ελπίδα και χαρά. Μην τους αφήσεις μόνους, το οφείλεις στον εαυτό σου , το οφείλεις σε αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους, το οφείλεις...σε μένα. Απόψε φεύγω για πάντα, μην με ξεχάσεις ποτέ, μην ξεχνάς πως αν εγώ δεν έκανα τα λάθη τότε, αν εγώ δεν ήμουν τόσο μόνος και δύσπιστος ποτέ δεν θα ήσουν αυτός που είσαι σήμερα. Σε ευχαριστώ που με κάνει περήφανο....Αγαπημένε μου φίλε.

Και έφυγε, εξαφανίστηκε μέσα στην νύχτα, πήγε να ξεκουραστεί στο σημείο όπου κάποτε υπήρχε μόνο αυτός , στην καρδιά και το μυαλό μου. Και ενώ είχα σηκωθεί για να φύγω κοίταξα τα αστέρια στον ουρανό και σιγοψιθύρισα με μάτια γεμάτα χαρά:

" Θα τα ξαναπούμε Θρασο, παλιέ καλέ μου φίλε. χαίρομαι που ο νέος Θράσος σε κάνει περήφανο, χαίρομαι που όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι στην ζωή μου σε κάνουν περήφανο"

Ονειρική, μικρή και μυστήρια μου ΛΕΜΕΣΟΣ

Οσο μακριά και αν φύγω, ποτέ δεν θα 'μαι μόνος
Έχω εσένα να με περιμένεις, να με λαχταρας

Η σκέψη σου θα με συνοδεύει, σε αυτό το μακρύ ταξίδι
Θα είναι συντροφιά μου όταν θα μένω μόνος

Θα με ζεσταίνει της κρύες νύχτε του χειμώνα
Θα μ' αγκαλιάζει και θα με νανουρίζεις πριν κοιμηθώ

Και όταν το μακρύ μου ταξίδι τελειώσει, θα έρθω και πάλι σε σένα
Θα σταθώ μπροστά στο λιμανάκιι σου, θα μυρίζω τη ξεχωριστή σου μυρωδιά

Και δακρυσμένος θα φωνάξω δυνατά
"Γύρισα πίσω, αγαπημένη μου ΠΟΛΗ"